อ้ายถิ่มหัวใจ เอาไว้อยู่ที่เมืองลาว หัวใจแล่นนำผู้สาว ตั้งแต่คราว ไปเที่ยวเวียงจันทน์
ไปพ้อคนดี เจ้านั้นมีไมตรีต่อกัน จึงกลายเป็นสายสัมพันธ์ เข้าใจกัน สัมพันธ์เยื่อใย
สายนิง สายแนน คาดแต่แถน ได้เป็นแฟนนาง ได้เป็นคนเดินเคียงข้าง ควงแขนนางบ่ทันเท่าใด
แค่เพียงลมกัน อ้ายก็ฝันอยู่เป็นนัย นัย สาวลาวจึงกำหัวใจ ผู้บ่าวฝั่งไทย เอาไปวังวัง
* คิดฮอดแท้ แท้ คิดฮอดแต่แม่ขนตางอน สาวลาวคีงขาวจองพอน ผู้เกี้ยงคอนลอนคือไข่ในฮัง
คิดเห็นแต่หน้า ยามน้องยานั้นหลับตาซัง ยามลาเสียงนางเอิ้นสั่ง อ้ายนี้ยังจดจำติดตา
** อ้ายถิ่มหัวใจ เอาไว้อยู่ที่เมืองลาว ถ่าอ้ายก่อนเน้อน้องสาว อยู่เมืองลาวอย่าลืมสัญญา
อ้ายอยู่เมืองไทย รวยมื้อใด บ่ลืมดอกหนา สิหาบเงินทองเอามา กินดองวิวาห์ กับสาวเมืองลาว
