ฉันเคยได้ยินว่าความรัก นั้นมันเป็นสิ่งสวยงาม คนพยายามไขว่ขว้า หวังเพียงเพื่อจะได้มา
ความรักช่างอ่อนโยน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เป็นสิ่งที่แสนมีค่า ที่ใครตามหามาครอบครอง...
ก็เคยนั่งมองกระจก พูดกับตัวเองว่าเจอหรือยัง ว่าคนที่อยู่ข้างๆ ที่เดินร่วมทางใช่รักหรือเปล่า
ทำไมมันช่างแตกต่าง จากเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราว ไหนบอกว่ารักไม่ทำให้เศร้า แล้วเหตุใดเล่าฉันมีน้ำตา
รักอยู่ที่ใด ไหนใครเล่าบอกว่างดงาม รักอยู่หนใด มาเจอได้ไหมฉันมีคำถาม
ว่านี่ใช่ไหม ความหมายจริงๆที่คอยไล่ตาม ต้องแลกมาด้วยความช้ำและเจ็บซ้ำๆอยู่ร่ำไป
* รักเจ้าเอยไฉนเลยต้องเสียใจ รักมากมายทำไมสุดท้ายต้องมีน้ำตา
รักด้วยหัวใจทำไมเล่าเธอมาจากลา เหตุใดรักแท้ที่ได้มาเป็นเพียงมายาที่หลอกลวง...
รักเจ้าเอยเขาไม่เคยเห็นถึงความดี รักที่มีโดนเขาย่ำยีจนพังทลาย
รักอันโง่งมต้องทุกข์ระทมสวมเขาเป็นควาย รู้ซึ้งถึงรักกว่าใครในวันที่ใจพังยับเยิน
บูชาเทิดทูลในความรัก จนไม่อาจหักห้ามใจไหว ทำนุบำรุงด้วยห่วงใย พลีทั้งกายใจถวายเธอ
เชื่อมั่นว่าเธอคือรักแท้ จะคอยดูแลมิห่างหาย สมกับตามหามาแสนไกล มิน้อยหน้าใครเพราะรักจริง
ไม่เคยท้วงติงในตัวพี่ จะดีไม่ดีไม่เคยสน เพราะรักคำเดียวยอมสู้ทน ทำได้เพื่อคนของหัวใจ
สุดท้ายไม่ได้ดั่งหวั่ง มิอาจจีรังเหมือนใฝ่ฝัน พี่ไม่เคยพอในสันดาน ฉันทรมานเพราะรักจริง
( * )
