โอ..ว่า ชีวิตนี้ไม่สิ้นสุด
เกิดเป็นมนุษย์ธรรมดาเดินดิน
กินขี้ปี้นอนออกทำมาหากิน
เป็นนิจสิน ไม่รู้จักสิ้น จักพอ
ตื่นแต่เข้าเพื่อใช้ชีวิตดั่งวันวาน
แหกขี้ตาจากฝันเข้าสู่โหมดชีวิตจริง
ก้มหน้าทำงานดั่งผีสางเข้ามาสิง
บทชีวิตจริง แตกต่างจากความฝัน
กินก็ไม่ค่อยอิ่ม นอนก็ผวา
ก่อเกิดทุกข์เข็ญให้ยากเย็นในชีวา
แล้วสิ่งไดเล่าหนา ที่เราปรารถนาหากัน
สังคมทุกวันมันแข่งขันแข่งกล
ผู้คนสับสนเห็นกงจักรเป็นบัวบาน
พอฝนตกมาขี้หมาก็ไหลไปรวมกัน
เปิดเผยสันดาน
สังคมทุกวันมันแบ่งชั้นแบ่งคน
ทำดีร้อยหนไม่เห็นค่า คุณงาม
คนมีเงินเป็นใหญ่เบ่งบานใจทุกวงการ
คนจนทุกขร้าวราน นี่แหละมนุษย์ผู้เดินดิน