เธอเคยร้องไห้ตรงนี้ แต่ฉันไม่เคยฟัง
เอาแต่พูด เอาแต่พัง ทำลายทุกความฝัน
มือที่เคยจับกันไว้ พันธนาการ
สุดท้ายเธอไม่ไหว หนีหายไป
ตอนนั้นไม่เคยเข้าใจ
ว่าน้ำตาเธอมันไหล
วันนี้เพิ่งรู้ ตอนที่ไม่มีเธอ
ฉันเหมือน คนจมน้ำ
หายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายเท่าไร
ยิ่งจม เธอคืออากาศที่ฉันเคยหายใจทิ้งไป
สายเกินจะแก้ไข ฉันมันคน โง่เกินใคร
ต้องทนทรมานอยู่ตรงนี้ลำพัง
กับความผิดพลั้งของฉันเอง
ทุกครั้งที่เคยทำร้าย มันย้อนกลับมาทำลายหัวใจฉัน
ภาพเธอเดินไปจากกัน ยังคงวนเวียนในหัวใจ
คิดเองว่าใจเข้มแข็ง ไม่มีเธอฉันคงไม่เป็นไร
เพราะไม่เคยจะรู้ว่าขาดอากาศหายใจจะตาย
ขอโทษก็คงไม่พอ แค่ขอให้เธอรู้ไว้
ฉันเหมือน คนจมน้ำ
หายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายเท่าไร
ยิ่งจม เธอคืออากาศที่ฉันเคยหายใจทิ้งไป
สายเกินจะแก้ไข ฉันมันคน โง่เกินใคร
ต้องทนทรมานอยู่ตรงนี้ลำพัง
กับความผิดพลั้งของฉันเอง
ช่วยบอกที ว่าฉันยังมีสิทธิ์ไหม
จะกอดเธอด้วยหัวใจ จะคืนให้เธอทุกสิ่ง
จะไม่ทำร้าย จะไม่รุนแรงเหมือนเก่า
ให้ทำอะไรก็ได้ขอแค่เธอกลับมา
ฉันเหมือน คนจมน้ำ
หายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายเท่าไร
ยิ่งจม เธอคืออากาศที่ฉันเคยหายใจทิ้งไป
สายเกินจะแก้ไข ฉันมันคน โง่เกินใคร
ต้องทนทรมานอยู่ตรงนี้ลำพัง
กับความผิดพลั้ง
ฉันเหมือน คนจมน้ำ
หายใจไม่ออก ตะเกียกตะกายเท่าไร
ยิ่งจม เธอคืออากาศที่ฉันเคยหายใจทิ้งไป
สายเกินจะแก้ไข ฉันมันคน โง่เกินใคร
ต้องทนทรมานอยู่ตรงนี้ลำพัง
กับความผิดพลั้งของฉันเอง
กับความผิดพลั้งของฉันเอง
