"เหล่าทรชนทนไหว
ท่ามกลางตะกอนนั้นไซร์
มวนมุนละมุนตามไป
เหมือนพบรักแท้ฉันใด
ปล่อยโตจนติดหลุมดำ
เหตุใดมโนสีคล้ำ
พบชายชราพักคอย
รักโทรมไปแล้วเลื่อนลอย
* อู...อนาคตและอดีต อยู่ริมรั้ว
อู....อนาคตและอดีต
ก่อนสังขารดับหลับไหล
หลังเสียงจิ้งหรีดเรไร
เหมือนทุกๆครั้งค่ำไกล
สมแล้วที่ลาลับไป
ก่อนที่จะมาทักทาย
พึ่งพิงกันจนหลงตาม
ทุกรอบที่คิดคำนวณ
สำนึกของฉันติดอวน
(*) อยู่ริมรั้ว
อนาคตและอดีต"
