กำเนิดกลางเพลิงพสุธา
แผ่นดินอโยธยาแผดเผาทั่วหล้า
เคยเป็นแผ่นดินทองต้องหมองมลาย
ด้วยคมมีดและศาสตรา
ต้องจองจำกายเป็นชเลย
ถวายสังเวยเดชะบารมี
ใต้เงาเมืองหงสาวดี
เมืองนี้เลี้ยงกายให้เติบมา
ดังเพชรงามใต้พระสุธา
ซ่อนหลับไหลเพื่อรอเวลา
ยามที่ต้องถึงครา
ประจันหน้ายอมรับดวงชะตา
ยอมแต่กายใช่เพียง
ใจไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
เลือดในกายดั่งไฟ เผาทรวงร้อนดวงหทัย
ทิ้งพันธนาการที่ใครได้ผูกไว้
ประกาศคืนศักดิ์ศรี บัดนี้
กรวดน้ำย้ำแค้น กรีดคำลงพื้นพสุธา
ข้าไม่หวั่นกลัว ศัตรูใต้โลกา
ด้วยคำสัตย์ คืนผืนดินอโยธยา
ให้พ้นพันธะ ขาดกัลปวสาน
คมดาบฟันประหาร
สังเวยด้วยเลือดลงพสุธา
ให้แผ่นดินมันแดงฉาน
บั่นให้ลงบนพื้น
หวังคืนศักดิ์ศรีราคีแผ่นดิน
ให้หลั่งรินอาบเป็นสาย
พาหุงสะหัส สะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง
ครีเมขะลัง อุทิตะโฆ ระสะเสนะมารัง
ทานาทิธัมมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ
มาราติเร กะมะภิยุชฌิตะสัพพะรัตติง
โฆรัมปะนาฬะวะกะมักขะมะถัทธะยักขัง
ขันตีสุทันตะวิธินา ชิตะวา มุนินโท
ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ
ศึกเดือดดาล สะท้านพสุธา
ราวอัสนีผ่าฟ้า คราโรมรัน
ประกายคมวาววับ ผ่านม่านควัน
เงาพยัคฆ์ประจัญ คลั่งท้าชน
อาบโลหิตต่างน้ำ กลางสมร
เสียงสังข์ร่อน กัมปนาท สะท้านหน
เพลิงพิโรธ ลุกแดง ทั่วแววตน
ดั่งอสูร ร่ายมนตร์ กลืนธานี
กูจะสู้จนตัวตาย
มอดม้วยมรณา
กูจะสู้จนตัวตาย
แม้ขาดด้าวดิ้นดับ ดวงแดดาย
ข้าจะสู้จนตัวตาย มีผ่ายผิน
แม้ร่างกายสลาย กลายเป็นดิน
จักคืนถิ่นแผ่นดิน ให้พ้นภัย
อันศัตรูดั่งบาศ แห่งกลียุค
ที่พันผูกตัว ไว้ใต้เงากาฬ
วันนี้จักปลดบ่วง ทวงประหาร
ให้ลือนาม เล่าขาน จนสืบไป
(ประกาศคืนศักดิ์ศรี บัดนี้)
กรวดน้ำย้ำแค้น กรีดคำลงพื้นพสุธา
ข้าไม่หวั่นกลัว ศัตรูใต้โลกา
ด้วยคำสัตย์ คืนผืนดินอโยธยา
ให้พ้นพันธะ ขาดกัลปวสาน
คมดาบฟันประหาร
สังเวยด้วยเลือดลงพสุธา
ให้แผ่นดินมันแดงฉาน
บั่นให้ลงบนพื้น
หวังคืนศักดิ์ศรีราคีแผ่นดิน
ให้หลั่งรินอาบเป็นสาย
