ยังคะนึงนิจตรึงติดตราภวังจิต
ยังผูกพันทุกช่วงชีวิตไม่เสื่อมคลาย
ต่อให้กาลเวลาจะหมุนจวบไปจนชีพสิ้นมลาย
ความคิดถึงห่วงหาไม่คลาย...จากใจดวงนี้
ขอบสีทองลับตรงขอบฟ้า
เปลี่ยนนภาให้เป็นสีดำ
รัตติกาลเคลื่อนคล้อยมาทำให้ใจลอย
แว่วเสียงลอยจากลมแห่งไหน
ใจนึกไปถึงคราวมีกัน
เธอกับฉันในคราที่ยังได้จ้องมองตา
ห้วงสายลมรำเพยเจ้าเอ่ย
ใยไม่เคยพัดเจ้ามาเลย
กลิ่นพยอมยังหอมขจรรอทรามเชย
ค่ำที่ดาวแวววาวเต็มฟ้า
เกลื่อนนภาคู่จันทร์ตามเคย
ใจเจ้าเอ๋ย..ใยหนอละเลยไม่เคยกลับมา
ยังคะนึงนิจตรึงติดตราภวังจิต
ยังผูกพันทุกช่วงชีวิตมิเสื่อมคลาย
ต่อให้กาลเวลาจะหมุนจวบไปจนชีพสิ้นมลาย
ความคิดถึงห่วงหาไม่คลาย...จากใจดวงนี้
ฝากถ้อยคำฝากลมนี้ไป...ให้ลมบอก
บอกว่าคนทางนี้ยังคอย...ยังห่วงใย
บอกว่าในทุกลมหายใจยังจะใช้เพื่อคำว่ารอ
ว่าจะรักแค่นวลละออ...คะนึงสุดใจ