เกิดมาจากบนดอย ลอยอยู่บนเส้นทาง
ทางของความสบายใจ
แต่ว่าสิ่งที่หวัง ไม่ได้อยู่ที่ดอย
ไม่อยากจะรอคอยโชคชะตา
บางทีก็ไม่รู้ ว่ามันจะออกมาดีไหม
ได้แค่จับมือ พ่อกับแม่
ผมต้องทนให้ไหว
ไม่รู้อีกนานแค่ไหน
ลูกแม่เปลี่ยนใจได้ไหม
ประโยคสุดท้ายที่บอกกับผม
มือเล็กๆ ที่แตะบนหลังผมเบาๆ
ลมเย็นๆ ที่พัดพาหมอกกับความเหงาไป
ความทรงจำ คอยย้ำเตือนอยู่เสมอ
อีกไม่นาน ฉันคงได้กลับไป
กลับไปพบ ซบความผ่อนคลาย
หายใจ อยู่ในเวลาเดียวกัน
ผ่านดงฝน หนทางยังอีกไกล
กลับไปนอน ตรงที่เคยหลบฝน
พร้อมทุกคนที่อยู่ตรงนี้
ที่เป็นบ้าน ของเรา
เข้ามาสู่เมืองหลวง เดินทางโดยรถเมล์
มีความตั้งใจ ว่ากลับไปต้องเป็นโตเป็นใหญ่
เจอกับคนมากมาย สับสนวุ่นวายบางทีก็ท้อ
ก่อนพายุถล่ม ฟ้าหม่น บนถนนที่เงียบ
กลับมีใครบางคนเดินเข้ามา
บังเอิญให้เราเป็นที่พัก
ไม่นานก็กลายเป็นที่รัก
จนวันที่ฝนหยุด ฟ้าเปิด ถนนก็ไม่เคยเงียบ
แบ่งความสุขเล็กน้อย
แต่ความทรงจำกลับไม่น้อย
เมื่อเจอกับสิ่งที่เฝ้าคอย
เสียงดอยมันเรียกหา
ระเบิดเวลาหยุดดังแล้ว
ตอนนี้มันคงปลอดภัยแล้ว
คงได้เวลาต้องกลับแล้ว
คิดถึงทุกคน ไม่ไหวแล้ว
ลมเย็นๆ ที่พัดพาหมอกกับความเหงาไป
ความทรงจำ คอยย้ำเตือนอยู่เสมอ
อีกไม่นาน ฉันคงได้กลับไป
กลับไปพบ ซบความผ่อนคลาย
หายใจ อยู่ในเวลาเดียวกัน
ผ่านดงฝน หนทางยังอีกไกล
กลับไปนอน ตรงที่เคยหลบฝน
พร้อมทุกคนที่อยู่ตรงนี้
ที่เป็นบ้าน ของเรา
เดินทางจนเหนื่อย กว่าจะได้พบคำตอบ
ร้อนหรือหนาว จะเอาอุ่นไอกลับไปหา
อีกไม่นาน ฉันคงได้กลับไป
กลับไปพบ ซบความผ่อนคลาย
หายใจ อยู่ในเวลาเดียวกัน
ผ่านดงฝน หนทางยังอีกไกล
กลับไปนอน ตรงที่เคยหลบฝน
พร้อมทุกคนที่อยู่ตรงนี้
อยู่ที่บ้าน ของเรา
