ตูบน้อยที่ข้างทาง กลางป่าไพร
ลึกเร้นไกล ไร้คนมอง
พื้นไม้เก่า เสาคดงอ หลังคาตองตึงคลุมกาย
มันช่างดูนอบน้อม และถ่อมตน
เร้นร่างลง ซุกลงในดงไพร
เหมือนว่าข้าขอ เพียงแค่อาศัย
ไม่คิดจะยิ่งใหญ่หรืออยู่นาน
หลังคาจึงไม่สูง ขึ้นไปกวนผืนฟ้า
ฐานไม่ได้ลึก ไปกวนผืนดิน
เหมือนเสียงที่กระซิบ แค่พอได้ยิน
คือเสียงที่ตูบติดดิน เอ่ยวาจา
คล้ายมันจะบอกว่า ข้ามากำเดว ข้ามากำเดว
เป็นใครกันหนอ มาสร้างแปงไว้
เป็นใครหนอใคร เป็นคนวาดวางแปลน
มันดูไม่ตั้งใจ ดูไร้การออกแบบ
แต่ก็ดูไม่เสแสร้ง ไม่แสดงตัว
เพราะสิ่งใดมีอยู่น้อย ก็แสดงว่ามีน้อย
เพราะความคิด ไม่ซับซ้อน ก็ไม่ต้องซ่อนอะไร
เพราะไม่คิด ก็ไม่ต้องเค้น ต้องซ่อนเร้นสิ่งใดไว้
สิ่งใดถ้าต้องมี ขอให้มี
และสิ่งใดไม่ต้องมี ก็ไม่มี
ไม่ได้ดูมีความรู้ ไม่ได้ดูมีความฉลาด
ไม่มีของหายาก ไม่มีใดให้ขโมย
ไม่มีชื่นชม หรือประณามความสวย
มีแต่รอยร่วงโรยไปตามการ
หลังคาจึงไม่สูง ขึ้นไปกวนผืนฟ้า
ฐานไม่ได้ลึก ไปกวนผืนดิน
เหมือนเสียงที่กระซิบ แค่พอได้ยิน
คือเสียงที่ตูบติดดิน เอ่ยวาจา
คล้ายมันจะบอกว่า ข้ามากำเดว ข้ามากำเดว
ตัวฉันเองเคยจะรั้ง สิ่งต่าง ๆ เอาไว้
ฉันเคยมั่นใจ ว่าฉันต้องคง ดำรงอยู่
เคยคิดเหนี่ยวรั้ง สิ่งต่าง ๆ ด้วยความรู้
แต่ตูบน้อยเหมือนหยั่งรู้ ด้วยความเข้าใจ
ว่าใดๆ นั้นต้องล้วนหมุนเวียนเปลี่ยนผัน
ดวงตะวันพอเที่ยงตรง มันก็เริ่มต้องลงดิน
ตูบน้อยข้างทาง ส่งสาสน์บอกความจริง
ว่าสรรพสิ่งเริ่มเกิด ก็เริ่มตาย
หลังคาจึงไม่สูง ขึ้นไปกวนผืนฟ้า
ฐานไม่ได้ลึก ไปกวนผืนดิน
เหมือนเสียงที่กระซิบ แค่พอได้ยิน
คือเสียงที่ตูบติดดิน เอ่ยวาจา
คล้ายมันจะบอกว่า ข้ามากำเดว ข้ามากำเดว
ว่าข้ามากำเดียว
