นานแค่ไหน ที่เฝ้าคอยใครสักคน
กี่ฤดูที่ผ่านพ้นที่เฝ้ารอ
กว่าที่โชคชะตา จะพาเธอมา
ทำให้หัวใจมันเต้นแบบนี้
ก็ไม่รู้ว่ามันคือความรักหรือเปล่า
และไม่รู้ว่าเธอรู้สึกเหมือนกันไหม
เธอรู้ไหม ฉันกลัวและฉันไม่เข้าใจ
ว่าจะจัดการตัวเองยังไง
และทุกครั้งที่ได้พบกัน
มันเหมือนว่ามีบางอย่างเพิ่มขึ้นทุกวัน
ยิ่งใกล้ยิ่งรู้สึก “ว่ารักที่รอเราอยู่”
อาจได้พบกันอีกไม่นาน
จนหมดฤดูหนาว ก็ยังเฝ้ารอ
จนฝนหยดสุดท้าย จะไม่ยอมหมดหวัง
แค่ขอมีเธออยู่ “จูงมือเดินไปด้วยกัน”
ฉันไม่กลัวอะไรถ้าเป็นฤดูกาลที่มีเธอ
เคยได้ยินว่าความรักไม่แน่นอน
ดั่งท้องฟ้ากับสายลมที่แปรเปลี่ยน
ถ้าสายฝนพาเธอมา ทำให้รักแค่ไม่นาน
ได้โปรดอย่าพัดพาเธอหายไป
ในวันฟ้าเปิด หลังพายุผ่าน
เราออกเดินทางมาด้วยกัน
ทุกเรื่องราวที่ได้เจอ
กลายเป็นความทรงจำ
ที่ทำให้รู้ว่าเรา
เดินมาไกลแค่ไหน
