เธอจะจำได้ไหมเวลาที่ฝนพรำ
ยังพอจำได้ไหมเรื่องราวความทรงจำ
วันที่ฟ้าและเมฆเป็นสีดำ
เธอกับฉันยังคงยิ้มให้กัน
ไม่คิดว่าเราต้องมีวันจากลา
หยาดน้ำฟ้ากระทบทำให้เราหนาวสั่น
อบอุ่นที่ข้างในแม้ตัวเราชุ่มช่ำ
วันที่ฟ้ามีวันที่ไหวหวั่น
วันที่ครึ่งในตอนที่แสงจันทร์
ส่องพรำในยามที่โลกไร้ตะวัน
...
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วันใกล้ต้องหายไปไกล
เมื่อถึงเวลาต้องทำใจ
ก่อนที่เธอต้องหายไป
ไม่อยากลืม เธอไปตอนนี้
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วัน ตัวฉันต้องหายไป
แม้ต้องไกล ห้ามเท่าไหร่
ข้างในใจยังคงมีเธอ เสมอ
...
ภาพความทรงจำในวันวาน
เรื่องราวที่เราผ่านกันมา
ภาพโรงอาหาร ที่เธอ สบตา
แล้วฉัน ลับ มาช่วย ให้เพ้อ
แค่มองเธอยิ้มข้างสนามก็หวั่นไหว
แค่เพียงอยากขอให้เคียงข้างตลอดไป
หยุดนาฬิกา แค่อยากเก็บเวลา เอาไว้
...
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วันใกล้ต้องหายไปไกล
เมื่อถึงเวลาต้องทำใจ
ก่อนที่เธอต้องหายไป
ไม่อยากลืม เธอไปตอนนี้
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วัน ตัวฉันต้องหายไป
แม้ต้องไกล ห้ามเท่าไหร่
ข้างในใจยังคงมีเธอ
...
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วันใกล้ต้องหายไปไกล
เมื่อถึงเวลาต้องทำใจ
ก่อนที่เธอต้องหายไป
ไม่อยากลืม เธอไปตอนนี้
ถ้าในวันนั้นรู้ว่าเธอต้องไป
21 วัน ตัวฉันต้องหายไป
แม้ต้องไกล ห้ามเท่าไหร่
ข้างในใจยังคงมีเธอ
...
อยากอธิษฐานไม่ให้เธอต้องไป
ได้แต่บอกฟ้า คิดถึงเธอทั้งใจ
บอกเทวดาช่วยฉันที แต่ในใจก็รู้ดี
ไม่อาจรั้ง เธอไว้ตรงนี้
เก็บพรข้อนี้ ขอให้เธอโชคดี
ให้เธอได้ยิ้มในวันที่เสียใจ
แม้ต้องไกล พบกันใหม่
หวังเพียงเรา มีวันกลับมา พบเธอ
