ในค่ำคืนมืดมิด มีดวงดาวมากมาย
ส่องแสงประกายทั่วนภา
สายลมโชยกอดใจ ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนา
กี่ค่ำคืนผ่านมา มันเหงาอุรา เหลือเกิน
เดินผ่านกาลเวลา ใจนำพาให้เจอ
ความเงียบเหงาไม่มีใครเข้าใจ
โลกหมุนให้ใครหลายคน ค้นพบส่วนที่หายไป
แต่กับฉันทำไมหายใจทีไรมีแค่เหงา
**ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไร จวบฟ้าสางเดือนหงายจะกอดตัวเองให้คลายเหงา
มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา
พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ
รอคนมาทำให้รัก เป็นส่วนหนึ่งชีวิต
แต่เหมือนพรหมลิขิต ไม่เคยจะเห็นใจ
รัตติกาลความเหงานี้จะนานเท่าไรช่างปวดใจเหลือเกิน
โอ้ทรมานแทบหยุดหายใจ
เมื่อถูกความเหงากัดกินหัวใจ
ไม่ทราบไม่ซึ้ง แต่แสบในใจถึงทรวงข้าเอ๋ย
ไม่เจตนามีเพื่อนคือเหงา ก็อยากจะมีรักจริงอย่างเขา
ได้โปรดเกิดสักทีเถอะ เนื้อคู่เอ๋ย
จบ / รัตติกาลความเหงานี้จะนานเท่าไหร่ ช่างปวดใจของฉันเหลือเกิน
