แรกแรกก็ดีทุกอย่าง ทำไอ้ไหรกะถูกใจทั้งเพ แต่พอนานนานไปหยับลังเล เริ่มผิดเพทุกอย่าง มันเริ่มจากด่าขึ้นหน้าเสียงดัง พอเราดังมั่งมันนั่งร้องไห้ ทำเป็นรับไม่ได้ เป็นผู้หญิงบอบบาง ไหนล่ะความเท่าเทียม
ด่ามาแต่ละคำมึงไปจำมาจากไหน
มึงเก็บกดไอ้ไหร ไซรถึงต้องด่า
บางทีก็ไม่เข้าใจ เป็นไอ้ไหรกันนักหนา
เห็นด่า ได้ทุกวัน
พออีง้าปากแหลง มึงกะหาว่าเถียง
กูอยากกินแกงเลียง มึงอีทำแกงส้ม
แหลงมากไม่ได้ มึงอีตบให้ล้ม
ไม่ที่แหลงไรแล้วกู
พอกูทำพันนี้ มึงอีเอาพันนั้น
พอกูทำไม่ทัน กะมึงด่ากูหล่าว
ใช้เหม็ดทุกอย่าง ทั้งตากผ้าหุงข้าว
พอบนหิด มึงกะด่าเอาหล่าว
ไม่ที่แหลงไหรแล้ว...
...(ดนตรี)...
ด่ามาแต่ละคำมึงไปจำมาจากไหน
มึงเก็บกดไอ้ไหร ไซรถึงต้องด่า
บางทีก็ไม่เข้าใจ เป็นไอ้ไหรกันนักหนา
เห็นด่า ได้ทุกวัน
พออีง้าปากแหลง มึงกะหาว่าเถียง
กูอยากกินแกงเลียง มึงอีทำแกงส้ม
แหลงมากไม่ได้ มึงอีตบให้ล้ม
ไม่ที่แหลงไรแล้วกู
พอกูทำพันนี้ มึงอีเอาพันนั้น
พอกูทำไม่ทัน กะมึงด่ากูหล่าว
ใช้เหม็ดทุกอย่าง ทั้งตากผ้าหุงข้าว
พอบนหิด มึงกะด่าเอาหล่าว...
พอกูง้าปากแหลง มึงกะหาว่าเถียง
กูอยากกินแกงเลียง มึงอีทำแกงส้ม
แหลงมากไม่ได้ มึงอีตบให้ล้ม
ไม่ที่แหลงไรแล้วกู
พอกูทำพันนี้ มึงอีเอาพันนั้น
พอกูทำไม่ทัน กะมึงด่ากูหล่าว
ใช้เหม็ดทุกอย่าง ทั้งตากผ้าหุงข้าว
พอบนหิด มึงกะด่าเอาหล่าว
ไม่ที่แหลงไหรแล้ว...
ไม่ที่แหลงไหรแล้ว...
