หลุมลึกที่เรา ต้องปีนขึ้นไป
ไม่มีแม้แสงช่วยนำทาง
คงมีบาดแผล คงมีน้ำตา
ต้องร่วงหล่นลงมาอีกกี่ครา
จากตรงนี้ อยากจะหนีไปให้ไกลสุดแสนไกล
แตกสลายแต่ยังเหลือเรี่ยวแรงหายใจ
อีกไม่นาน เดี๋ยวคงพ้นผ่าน
ความเจ็บช้ำ ที่แทบจะทนไม่ไหว
หากผ่านวันเวลา คง เลือน ลาง จาง หาย
ทุกเช้าวันใหม่ ร่องรอยนั้นจะจางจนหายไป
