น้ำลงจั่งพ้อ ให้อ้ายรอแท้หนอน้องหล่า
ที่พระบาทเวินปลา ปีก่อนหนาเฮามาสองคน
ถ่าน้ำลดฝั่งเห็นฮอยพุทธังเดือนเมษายน
อยู่กลางลำโขงเวินวังน้ำวน ปีนี้มาหม่นแท้หนอใจอ้าย
งานพระบาทเวินปลาปีนี้อ้ายมาเจ้าไปลี้อยู่ไส
ขวบปีกะจั่งมีบุญใหญ่ ยามแล้งดินไหง่จั่งเห็นโผล่พ้นน้ำ
ฮอยพระพุทธบาท พระพุทธเจ้ายังเลื่อมใสงดงาม
สองเฮาเกาะสะพานหย่างข้าม
นั่งเฮียงคนงามกราบด้วยใจศรัทธา
น้องเอ่ยวาจาคำสัญญาปีหน้าสิมาอีก
บอกให้อ้ายหลบหลีก อย่าแนมผู้ใดให้ถ่าน้องคือเก่า
กะมาถ่าแล้วเด้ใจเจ้าเปเซไปคือคนเมา
เว้าหยังบ่จำฮอดคำเว้าเห็นน้ำไหลหย่าวคือใจเจ้าไหลไป
นางเอย เจ้าผู้เลยลาล่วง ลาล่วง
ใจลวงบ่สะเม่น แหน่บ้อพะนางเอย
ไปเห็นใหม่มักหน้าหรือหลงย้องผู้อื่นดี
ปีลี่ ปีลี่ เจ้าผู้ปลียอดกล้วย
กวยลมอยู่โต่งเต่ง โต่งเต่ง ละโต่งเต่ง
ใจเจ้าอวยกวยเนิ้งบ่หยุดหม่องดอกบ่อนใด
ลืมไล เจ้าลืมไลแล้วบ้อน้อง เฮาสองได้ย่องนั่งลืมยังพะนางเอย
กราบพระบาทสามครั้ง สามครั้ง กะให้บุญยู้ดอกฮักเฮา
โอ้ผู้สาวนครพนมบ่ต่าวมา พัดลืมจ้อย
ลับเลือนเคลื่อนคล้อย ได้เห็นฮอยพระบาท
ตำนานอุรังคธาตุดอนพระบาทเวินปลา
พญาปลาปากคำนำหมู่นาคกราบองค์สัมมา
ขอฮอยไว้รักษากราบบูชาใต้เวินวังโขง
ฮอดยามน้ำลงเจ้าสิโค้งคืนต่าว
ท่าอุเทนบ้านเฮาบ่ให้อ้ายเหงาดอกเด้อเจ้าว่า
มาส่างลืมได้ แม่นผู้ใดน้อเว้าสัญญา
ก้มกราบฮอยบาทา หลั่งน้ำตาด้วยใจเศร้าซึม
อึมคึม อึมคึม ใจคึมมึมแท้น้อน้อง
ดำปานก้อนถ่าน ก้อนถ่าน ผู้หวานแต่คำเอ๋ย
เจ้าไปพานพบพ้อบ่รออ้ายแหน่บ่นาง
ไหลหลั่ง เห็นน้ำโขงเจ้าไหลล่วง
อ้ายขอทวงเอาใจต่าว คืนมาเด้อนางเอย
เอิ้นผู้สาวต่าวก้ำมาสรงน้ำดอกบ่อนฮอย
ป่อยล่อย ป่อยล่อย ปล่อยใจลอยเวินกว้าง เวินกว้าง
เวินวังให้น้ำทั่ง แท้น้อละนางน้อ
ฮักเฮาขาดสะบั้น หัวใจกั้นป่องน้ำตา
อยู่เวินปลาเจ้าบ่มาอีหลีบ้อ อ้ายรอเด้อ
