เจ้าผู้งามเกษแก้วก้านกองบัวบาน
งามดั่งดวงอีเกิ้งเดือนเพ็ญสิบห้าค่ำ
บุรุษผู้ใดได้พานพบจําต้องใจไหวสั่นเพ้อหา
งามดั่งดอกไม้ป่าที่คลายกลิ่นเกสร
หอมละมุนอยู่ในดังจนเกิดเป็นภาพหลอน
ในโลกจินตนาการมีเจ้ามาแทรกซ้อน
ละเมอเพ้อฝัน...
(ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน ฉันฝันถึงเธอทุกคืน)
เพ้อฝัน เพ้อหา ลาลา
หลงมักเจ้าเบิดใจปานถืกเฮ็ดของใส่
คลำเบิ่งในหัวใจ เจ้าของนี้ผัดสั่นคลอน
ปานว่าถึกสะกดมนต์คลายโอมสะโหมติด
อยากเป็นคู่ชีวิตเคียงข้างจนเฒ่าแก่
คั่นได้เจ้ามาเป็นแม่ของลูกอ้ายสิโส
ข่อยสิฮักแต่เจ้าผู้เดียว นับจากนี้ตลอดกาล
พัชราเอ้ยคั่นเจ้าตายไปเป็นม้า
ร่างใหญ่ดอกสีสาร
อ้ายสิตายมาเป็นอานอยู่เทิงดอกหลังม้า
คั่นเจ้าตายไปเป็นกล้ากลางนาดอกเขียวอ่อน
อ้ายสิตายเป็นควายด่อนหลอยกินกล้าอยู่เบิดคืน
( * ,* )
