เดินไปตามถนนกงๆ
ผ่านร้านเหล้าร้านเดิมที่จะกินประจำ
กลิ่นเนื้อย่างมันหอมแสบสัน ก็ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
แต่ผมก็จำ....จำต้องเมิน
ไม่มีเงินนั่นก็ส่วนหนึ่ง
แต่จริงๆที่ผมไม่อยากจะผ่านไป
เพราะผมรู้ว่าจะต้องมีใคร
ที่ผมนั้นรู้จักนั่งอยู่ในร้านนั้น
แล้วถ้าผมเดินเข้าไปใกล้ แล้วสายตาก็กวาดมามองเห็น
เขาก็จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นผม
ไอ้เพื่อนคนนั้น
ไอ้เพื่อนคนนั้น
ไอ้เพื่อนคนนั้น
เวลาเราจนคงไม่มีใคร เขาอยากจะรู้จัก
ทักก็ไม่อยากจะทัก
แต่ผมแปลกใจนัก มันร้องทักผม
มันร้องโวยวาย
ว่าไอ้เพื่อนเอ๋ย
มึงหายไปไหนมา
ผมจึงบอกมันว่าผมตกงาน
มันก็บอกว่า มันตกงานเหมือนกัน
แต่วันนี้เอาแหวนไปจำนำ
ได้เหลือได้ถึงเมา
แล้วมันก็ถาม ผมจะไปไหน
ไม่รีบไป ก็มากินเหล้ากันก่อน
มันดูเป็นคนไม่ทุกข์ไม่ร้อน
ไม่มีโศกเอาเลย เอาซะเลย
ผมมองกับแกล้มบนโต๊ะ ที่อยู่ตรงหน้ามากมายบนจาน
ก็นึกถึงหน้าลูกเมีย
กี่เดือนแล้วที่พวกมัน กินไม่ถึงอิ่มสักที
แต่ผมไม่มีเงินเลย
แล้วเมื่อไอ้เพื่อนคนนี้มันรู้ เหมือนมันดูสายตาผมออก
มันขอดเหล้าก้นกลมแบ่งคนละจอก
แล้วมันก็บอกกับผม
ว่ากูก็จน มึงก็จน
เอาความจนแบ่งๆกันไป
กูเช็คบิลแล้วยังเหลือพอใช้
กูยังพอไหว มึงแบ่งไปใช้สักพัน
แล้วก็ถึงในตอนนี้ ตัวผมเองก็จำไม่ได้
ว่าผมยิ้มหรือผมร้องไห้ตอนรับเงิน
ก็ไม่ใช่ไอ้เพื่อนคนนี้หรอกหรือ
ที่ราวๆเมื่อ 2 ปีก่อน
ตอนที่ผมร่ำรวยเงินทอง เปิดเหล้าเบียร์กินทุกเย็น
แล้วมันเดินหิวโซผ่านมา
แล้วสายตาผมกวาดไปเห็น
แต่ผมแกล้งทำเป็น มองไม่เห็นมัน
มันเดินหิวโซผ่านมา
แล้วสายตาผมพลาดไปเห็น
แต่ผมกับแกล้งทำเป็น มองไม่เห็นมัน
เป็นตัวผมเองที่แกล้งทำเป็น...มองไม่เห็นมัน
