อ้ายกะคิดว่าเขาฮักอ้าย เลยมอบหัวใจให้เขาเบิดคัก
จักเงินจักทองกองไว้เทิงตัก แต่แล้วเขากะเซาฮักอ้าย
เจ้ามาเตือนมาห้ามกะบ่ฟัง หลงเขาทุกอย่างใจสะออนเขาหลาย
มื้อเขาบอกลาน้ำตาอ้ายไหล มันคือสิตายแท้หนอ แท้หนอ
ทรุดลงพื้นยืนขึ้นบ่ไหว ส่อยโจมหัวใจที่มันล้มได้บ่
แผลถลอกปอกเปิกเอิกเหลิ่นแล้วหนอ บืนยังบืนบ่ได้
ส่อนเอาขวัญหัวใจ ของอ้ายให้คืนมาแน
ใจคือหมุ่นคือพังคักแท้ จักขวัญสิเหี่ยหลอหล่องไปไส
เจ้าผู้เฮ็ดดีนำหน่ำหน่ำ ฮักมาแลนตำกำตาอ้ายไว้
ฮักแท้ที่อยู่บ่ไกล อ้ายคือหาบ่พ้อ
เจ็บกว่าการถึกเขาบอกลา คือได้ฮู้ว่าเขาบ่เคยฮักอ้าย
เขาแค่มาตั๋วเขาแค่หลอกใช้ เทิงสูนเทิงอายแท้หนอ
เบิ่งบ่ออกว่าเจ้าหวังดี ขอโทษอีหลีอ้ายมันปึกคักเนาะ
ขวัญกะเลยเสียใจกะเลยฝ่อ ย้อนอ้ายบ่เชื่อคำเจ้า
ทรุดลงพื้นยืนขึ้นบ่ไหว ส่อยโจมหัวใจที่มันล้มได้บ่
แผลถลอกปอกเปิกเอิกเหลิ่นแล้วหนอ บืนลุกขึ้นเองบ่ได้
ส่อนเอาขวัญหัวใจ ของอ้ายให้คืนมาแน
ใจคือหมุ่นคือพังคักแท้ จักขวัญสิเหี่ยหลอหล่องไปไส
เจ้าผู้เฮ็ดดีนำหน่ำหน่ำ ฮักมาแลนตำกำตาอ้ายไว้
ฮักแท้ที่อยู่บ่ไกล อ้ายคือหาบ่พ้อ
ส่อนเอาขวัญหัวใจ ของอ้ายให้คืนมาแน
ใจคือหมุ่นคือพังคักแท้ จักขวัญสิเหี่ยหลอหล่องไปไส
เจ้าผู้เฮ็ดดีนำหน่ำหน่ำ ฮักมาแลนตำกำตาอ้ายไว้
ฮักแท้ที่อยู่บ่ไกล อ้ายคือหาบ่พ้อ
คนฮักแท้ที่อยู่บ่ไกล มื้อนี้หัวใจ ฮู้แล้วว่าเป็นเจ้า
