ผ่านไปอีกวันกับความน่าเบื่อที่พบผ่าน
กับไฟที่กำลังเผาในมวนบุหรี่ตอนที่กระทบปาก
ควันที่ค่อยๆออกเป็นความเครียดที่พบจาก
ความคิดที่ไม่ตระหนักว่าอยากมีชีวิตให้พ้นหว่าง
อยากหลับไม่อยากตื่น อยากนอนลงพิงกับกระได
ฉันแบกความหวังมาจากศึก รู้สึกไม่อินกับอะไร
ลูกปืนคือความคิดที่ถูกยิงจากสไน
ฉันให้อากาศเป็นยาพิษแล้วฉันจะชินมันอย่างไร
รู้สึกชีวิตมันขมเกินยาที่เคยกินตอนละอ่อน
รู้สึกว่าไฟไม่มี จะเรื่องอะไรก็พอตลอด
รู้สึกไม่มีสีสันไม่มีจิ๊กซอว์ให้ลองประกอบ
รู้สึกอยากเอาศีรษะไปหมอบเอามือไปหอบที่คอกระบอก ปืน
ความคิดต่อคืน คือเรื่องเป็นไปไม่ได้เหมือนเอาแม่เหล็กมาก่อฟืน
ไม่มีใครอยากให้อยู่ ไม่มีใครเค้าเคยบอกมึง
ชีวิตกูแม่งไม่มีราคา ไม่ต่างจากขนมห่อนึง
ที่มีค่าเพียงบางเวลา พอหมดห่อก็ขยำ
เหมือนยืนอยู่กลางสะพานพร้อมร่างกายที่ถลำ
ตัดเรื่องความกลัว เรื่องนรกกับสวรรค์
เสกเชือกให้ถูกผูกไว้บนเพดานกับผนัง
แล้วรอเวลาให้ท้องนภามีแสงทอ
ค่อยๆเหยียบขึ้นบนเก้าอี้ จากนั้นค่อยๆแขวนคอ
เตะเก้าอี้ทิ้งเพื่อตัดจากโลกแสนปลอม
และค่อยๆหลับตาเมื่อรู้ว่าร่างนั้นแข็งพอ
ขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆนะ วันนี้ฉันได้สิ่งที่ต้องการของตัวฉันเองจริงๆละ
มันดีนะ ที่ไม่ต้องพบกับใคร จะเหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำ พร้อมกับร่างกายที่ดับไป นี่แหละคือสิ่งที่สะใจ
