เนื้อเพลง สามสิบ Iseast
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเด็กน้อย คอยตั้งคำถาม
จะเกิดอะไรขึ้นนะ ในวันที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่
เด็กน้อยในรูปถ่าย พร้อมจะสู้ตาย
จะเป็นอย่างไร จะเหนื่อยแค่ไหน
ใครจะรู้ อนาคตเราจะไปจบลงที่ตรงไหน
ใครจะรู้ ว่าโชคชะตาจะแปรเปลี่ยนแปลงได้เท่าไร
จะสุขหรือเหงา เศร้าเบาๆ
เป็นคำถามที่ ยากจะเดา
ฉันหวังว่าทุกๆ อย่างที่เข้ามา
จะผ่านไปด้วยดี
คุณครูเคยสอน ถ้ามองอนาคต ให้มองไกล
เพราะชีวิตเรามันสั้นนิดเดียว ประเดี๋ยวก็แก่ไม่รอใคร
จำไม่ได้สมัยประถมว่า ป. ไร
ที่ทำการบ้านไปส่งเขี่ยๆ ครูเห็นก็หันมามองแรง
มันเป็นเรียงความที่เกี่ยวกับชีวิต ความฝันการงานอาชีพ
เอาจริงไม่เคยได้คิด คำถามอะไรละเนี่ย
เลยเอาของเพื่อนมาลอก ก็ แค่หาอะไรมาเทียบ
ครูบอกเป็นเรื่องให้คิดเอาเอง จริง ปรึกษากับใครก็เงียบ
โตมาใส่เกงกากี เด็กโยธินภาคภาษาอังกฤษ
ฟังไม่ออกสักคำ ท่องก่อนและจำไปหาใน Dict
ใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน เหมือนแอบนาน
แต่สั้นเกิน อยู่ 9 เดือน อยากจะอยู่ให้นานกว่านั้นน่ะดิ
สุดท้ายก็ติดวิศวะ ทั้งที่ไม่อยากเรียนสิ่งนี้อะนะ
อยากเป็นเด็กนิเทศน์ แต่พ่อแม่เขาก็คิดมาละ
ดันเก่งคิดเลข จบเกียรติสอง กูแม่งจี้ดชะมัด
ชีวิตเรานะ ที่อยากจะบอก คือ ทั้งนี้ทั้งนั้น
ใครจะรู้ อนาคตเราจะไปจบลงที่ตรงไหน
ใครจะรู้ ว่าโชคชะตาจะแปรเปลี่ยนแปลงได้เท่าไร
จะสุขหรือเหงา เศร้าเบาๆ
เป็นคำถามที่ ยากจะเดา
ฉันหวังว่าทุกๆ อย่างที่เข้ามา
จะผ่านไปด้วยดี
ชอบติวเพื่อนก่อนสอบ เลยคิดคงเหมาะเป็นอาจารย์
มันจึงเป็นเรื่องเหมาะเจาะ ที่จะเรียนต่อไปยาว ๆ
ไปสอบ Toeic เพื่อต่อโทเอก แต่พอได้ต่อ คำตอบก็เปลี่ยน
รู้ว่านี่ไม่ใช่ ความต้องการ จึงเลือกจะดรอปมาเสี่ยง
เป็นศิลปินที่ไม่มีตังใช้
(Ah) All in กับความฝัน ฉันลงพนันไว้
แต่ความฝันที่กินไม่ได้มันคงกระพันไหม?
No สตางค์ No ประกัน No กรมธรรม์
ก็คงต้องวางไว้
ยี่สิบเจ็ด กลับเข้าสู่ระบบ I used to be free
แต่ทุกอย่างก็อาจไม่ถูกทั้งหมด ถ้าหากลองคิดดูดีๆ
เคยคิดว่าเสียเวลาชีวิต เรียนผิด ในรั้ววิทยาลัย
แต่ผนวกกับส่วนเพลงแล้ว ทุกสิ่งย่อมล้วนมีทางไป
สิ่งต่าง ๆ ที่สะสม ผสมกันดันมารวม
งานที่ทำใช้ทั้งเพลง ทั้งภาษา และการคำนวณ
อยู่ที่นี่ มีความสุข อาจมียุ่งและฟุ้งตลอด
ถึงแม้จะห่างจากภาพที่ตั้ง แต่มีใครมั่งจะรู้มาก่อน
ไม่มีใครรู้ ในกล่องขนม
ที่ไม่อาจเปิดดู ว่ามีอะไรผสม
อาจมีขม มีหวาน น้ำตาล ปนไป
อาจ ไม่ได้ตามตรงใจ
เคยคิดว่าได้คำตอบ สุดท้ายมานั่งและ ตั้งคำถามอีก
คำตอบคือเราต้องปล่อย ไม่ต้องไปหาสิ่ง
ที่นอกเหนือการควบคุม ปล่อยวางกับบางเรื่องไป
ชีวิตฉันเพิ่งเริ่มใน วันที่ฉันอายุ 30
ขออธิษฐานจิต
ให้ฉันไม่ต้องลำบากหรือทุกข์ยาก
ให้ฉันมีสุขภาพที่แข็งแรง
ไม่จำเป็นต้องอยู่ในบ้านที่แสนแพง
ชีวิตมีคุณภาพ มูลค่าก็มากกว่าแหวนทอง
ฉันขอให้อยู่ได้อย่างสงบสุข
ไม่ว่าจะมีเงินเก็บเหลือกี่บาท
ในวันที่ฉัน 80 กว่า ปิดฉากในวันสุดท้าย
ขอให้ทุกๆ อย่างที่ทำมา ได้ฝากอะไรเอาไว้
ใครจะรู้ อนาคตเราจะไปจบลงที่ตรงไหน
ใครจะรู้ ว่าโชคชะตาจะแปรเปลี่ยนแปลงได้เท่าไร
จะสุขหรือเหงา เศร้าเบาๆ
เป็นคำถามที่ ยากจะเดา
ฉันหวังว่าทุกๆ อย่างที่เข้ามา
จะผ่านไปด้วยดี
