เหิดแลหวันทุกวัน ให้หวันหล่นลงมา
อยู่เป็นบ้า เสียแล้ว ไม่โร้วไซร้
เป็นคนไข้ คล้ายตาย รักษาไม่หายสักดี
อยู่พันนี้ ไม่อยากอีหายใจ
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหมอม
เหมือนต้องยอมรับความจริง
เหมือนแผ่นดินแยกทุกสิ่ง โถมลงมา
ทั้งตัวยังแต่บาดแผล หันแลไม่เห็นข้างหน้า
เจ็บจนทุรนทุราย เหมือนกับคนบ้า แต่ว่าไม่ตายสักที
ตามันลาย ใจมันสั่น เจ็บอยู่ครัน ยังแต่น้ำตา
แหลงหม้ายออก จุกในอก เหมือนกับถูกหมัดน็อคอยู่กลางเวที
แล้วอีให้ทำพรือดี รักนี้พี่เป็นคนพ่าย
ยังหายใจได้ เจ็บนี้ไม่ถึงตาย มันเจ็บอยู่แค่ตาย
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหมอม
เหมือนต้องยอมรับความจริง
เหมือนแผ่นดินแยกทุกสิ่ง โถมลงมา
ทั้งตัวยังแต่บาดแผล หันแลไม่เห็นข้างหน้า
เจ็บจนทุรนทุราย เหมือนกับคนบ้า แต่ว่าไม่ตายสักที
ตามันลาย ใจมันสั่น เจ็บอยู่ครัน ยังแต่น้ำตา
แหลงหม้ายออก จุกในอก เหมือนกับถูกหมัดน็อคอยู่กลางเวที
แล้วอีให้ทำพรือดี รักนี้พี่เป็นคนพ่าย
ยังหายใจได้ เจ็บนี้ไม่ถึงตาย
ตามันลาย ใจมันสั่น เจ็บอยู่ครัน ยังแต่น้ำตา
แหลงหม้ายออก จุกในอก เหมือนกับถูกหมัดน็อคอยู่กลางเวที
แล้วอีให้ทำพรือดี รักนี้พี่เป็นคนพ่าย
ยังหายใจได้ รักนี้ไม่ทำให้ตาย มันเจ็บอยู่แค่ตาย
