งึดปานหัวสิบุ้ม มือเคยกุมกะจำต้องปล่อย
คำเว้าจาที่เคยอินอ้อย กลับบ่ลงลอย จบด้วยเถียงกัน
มีแต่เหตุผลสิม้าง เหตุผลร่วมทางคำตอบคือช่างมัน
งึดเด้ งึดคนซังกัน ทั้งที่เคยฮักแป๋ล้ม แป๋ตาย
บ่เคยคิดถึงวันฮ้างป๋า
เคยแต่สัญญา สิรักษาใจ
พยายามประคองส่ำใด๋
คนเบิดใจ เพิ่นกะบ่ว่านำเฮา
นี่บ้อเพิ่นว่า บุญผลา มีวันเบิดอายุ
สลากข้างใจบ่มีติดให้ฮู้ คือยาสามัญประจำบ้าน
สัญญาณเตือนบ่มี บ่ได้เตรียมใจ ว่าสิรุนแรงป่านนั่น
บุญผลาเบิดอายุบ่พร้อมกัน คนยังฮักกะเลยเจ็บ
ฮักสิตายสิล้ม กะยังบ่ม้มคำว่าฮ้างกัน
ชาติก่อนบุญที่ฮ่วมมานั่น เสียดายเฮาคงเฮ็ดต่างกันหลาย
บุญฮักเพิ่นเบิดอายุไปแล้ว แต่เฮาบ่ฮู้เหลืออยู่ส่ำใด๋
จากมื้อนี่จนฮอดมื้อตาย ยังตอบบ่ได้ว่ามื้อใด๋สิเซาฮัก
บ่เคยคิดถึงวันฮ้างป๋า
เคยแต่สัญญา สิรักษาใจ
พยายามประคองส่ำใด๋
คนเบิดใจ เพิ่นกะบ่ว่านำเฮา
นี่บ้อเพิ่นว่า บุญผลา มีวันเบิดอายุ
สลากข้างใจบ่มีติดให้ฮู้ คือยาสามัญประจำบ้าน
สัญญาณเตือนบ่มี บ่ได้เตรียมใจ ว่าสิรุนแรงป่านนั่น
บุญผลาเบิดอายุบ่พร้อมกัน คนบ่เจ็บ กะคือคนที่เบิดฮัก
สองคนเฮา ต่างคน ต่างเสียหลัก
กะมาซ่อมฮัก ให้กัน ซะเป็นหยัง
