ฉันอ่านหนังสือวิชารักเธอมามากมาย
บทเรียนที่สอนให้เราจ้องตาและเขินทุกนาที
เรียนรู้วิชาจูงมือ เรียนรู้วิชาเข้าใจ
ว่ารักมันคืออะไร ฉันเข้าใจ
แต่เด็กเรียนดี คนที่รักเธอไปหมดใจ
เจอโจทย์ความจริง ว่าเราสองคนเป็นไปไม่ได้เลย
ความรักกลายเป็นข้อสอบ โจทย์ที่เป็นปรนัย
ไม่ว่าเลือกกาข้อไหน ก็เจ็บทั้งนั้น
เก่งยังไงก็เทียบกับเขาในใจไม่ไหว
จำได้ทุกคำตอบ แต่พอเรื่องเธอกลับไม่เข้าใจ
เก่งยังไงก็เทียบคนนั้นของเธอไม่ไหว
แม้พยายามเท่าไร เก่งให้ตายสุดท้ายก็แพ้ให้เขา
ทฤษฎีที่มีก็จำหมดแล้ว
บทเรียนที่เขาว่าดีก็ทำหมดแล้ว
แล้วเธอบอกว่าไม่มีใจ ช่วยบอกหน่อยต้องทำยังไง
ไม่อยากจะต้องยอมแพ้ให้เขาอีกแล้ว
เก่งยังไงก็เทียบกับเขาในใจไม่ไหว
จำได้ทุกคำตอบแต่พอเรื่องเธอกลับไม่เข้าใจ
เก่งยังไงก็เทียบคนนั้นของเธอไม่ไหว
แม้พยายามเท่าไร เก่งให้ตายสุดท้ายก็แพ้ให้เขา
เพราะคำตอบอาจมีเพียงข้อเดียว
เพราะคนเก่งอาจเป็นคนไม่เคยเกี่ยว
คำตอบสุดท้ายคือแพ้อย่างเดียว
แม้พยายามแค่ไหน
จำได้ทุกคำตอบ แต่พอเรื่องเธอกลับไม่เข้าใจ
เก่งยังไงก็เทียบคนนั้นของเธอไม่ไหว
แม้พยายามเท่าไร เก่งให้ตายสุดท้ายก็แพ้ให้เขา
เก่งยังไงก็เทียบกับเขาในใจไม่ไหว (ถึงฉันรักเธอแค่ไหน คงดีไม่พอใช่ไหม)
จำได้ทุกคำตอบ แต่พอเรื่องเธอกลับไม่เข้าใจ (ยิ่งรักก็ยิ่งสงสัย ไม่มีคำตอบใช่ไหม)
เก่งยังไงก็เป็นคนรักของเธอไม่ไหว (ถึงฉันรักเธอแค่ไหน)
แม้พยายามเท่าไร (คงดีไม่พอใช่ไหม)
เก่งให้ตายสุดท้ายก็แพ้ให้เขา
