ตั้งแต่พบเธอในวันนั้น
เก็บไปฝันจนฉันละเมอ
อกหวั่นไหวในใจพร่ำเพ้อ
อยากเจอเธอแทบทนไม่ได้
ใบหน้าเธอตรึงติดอยู่ในใจฉัน
หลับตาลงทุกครั้งเห็นแต่หน้าเธอ
อยากบอกให้เธอได้รู้
แม่โฉมตรูฉันเฝ้ามองดูเธอทุกวัน
ดวงตาของเธอส่องแสงให้ใจฉัน
ดั่งพระจันทร์ที่ส่องทางยามมืดมน
เธอเป็นหลังคายามใจฉันเปียกฝน
หากรถชนเธอก็เป็นเหมือนรถกู้ภัย
จะมีโอกาสที่เธอจะหันมองฉันไหม
ก็หัวใจของฉันมันโดนล้อม
ด้วยเธอไปหมดแล้ว…
