ทุกคนเคยต้องร้องไห้ แต่คงไม่ทุกวัน
ฟ้าบางทีก็มืดดำ บางวันก็สดใส
โลกยังไม่แตกสลาย ยังไม่ถึง วันสุดท้าย
คงเป็นดั่งฝนที่หล่นจากฟ้า
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่น้ำตาต้องรินไหล
ดั่งลมพายุโหมกระหน่ำ พัดมา ทิ่มแทง ทำลาย หัวใจ
แต่มันจะพัดเลยไป
เป็นดั่งรอยแผลที่มันบาดลึก
ทำให้ปวดร้าวและทรมานจนแทบไม่ไหว
แต่พอปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป สักวัน ไม่นานเท่าไหร่
แต่ตอนสุดท้ายยังไง คงเป็นแค่แผลเป็น
