เป็นอีกคืนที่โลกนี้ดูเงียบงัน
กอดหมอน ข่มตาหลับนอนในคืนที่ไร้แสงจันทร์
ดิ้นรน ทุกหนทาง เพื่อคนที่รออยู่ข้างหลัง
เป็นพลัง ที่ทำให้ฉันยังก้าวไป
เหน็ดเหนื่อยก็จะไม่ขอวิงวอน ไม่ต้องมีคนปลอบขวัญ
ต่อให้ล้มกี่ครั้ง ให้มีแต่คนเหยียบซํ้า
มันก็ยังไหว ฉันไม่เป็นไร
ต่อให้โลกของฉันต้องพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ต่อให้ที่ตรงนี้ข้างๆของฉันจะไม่เหลือใคร
ต่อให้สิ้นแสง..ไร้ตะวัน ก็จะลุกเดินต่อไป
เดินไม่ไหวก็จะคลาน...เพื่อคนข้างหลังเรา
จะยืนให้ไหว ต่อให้ภายในใจเหนื่อยเหลือเกิน
กี่ปัญหาฉันจะเผชิญ จะปิดรอยแผลลึกด้วยมือฉันเอง
ถ้ามันพังก็พังให้พังที่ฉันคนเดียว จะไม่ทำให้ใครต้องผิดหวัง
เพราะคนข้างหลังที่ทำให้ฉันยังหายใจ
โลกใบนี้บางทีแม่งก็โหดร้าย จะอยู่หรือตายก็ไม่ได้มีความหมาย
กระทั้งเวลา มันยังไม่เหลือให้มาอ่อนแอ
รู้อย่างเดียวตอนนี้ฉันแค่ต้องเข้มแข็ง เหมือนในทุกๆวัน
เพื่อคนสำคัญ ชีวิตฉันไม่เป็นไร จะนักจะหนาอีกสักเท่าไหร่
ต่อให้โลกของฉันต้องพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ต่อให้ที่ตรงนี้ข้างๆของฉันจะไม่เหลือใคร
ต่อให้สิ้นแสง..ไร้ตะวัน ก็จะลุกเดินต่อไป
เดินไม่ไหวก็จะคลาน...เพื่อคนข้างหลังเรา
(ก็ยังตายไม่ได้ แบกคนเดียวก็ได้ ไม่เป็นไร)
(ถ้าคนข้างหลังได้สุขสบาย)
ต่อให้โลกของฉัน....ต้องพังทลาย
เพื่อคนที่มีความหมาย จะทำจะทนจนหมดลมหายใจ
ต่อให้พรุ่งนี้..ไร้ดวงตะวัน ก็จะลุกเดินต่อไป
เดินไม่ไหวก็จะคลาน เพื่อคนข้างหลังเรา
