ท้องฟ้าสายลม และดวงดาว
ขอโทษด้วยนะ ที่วันนี้
ต้องมาทนฟังเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ
ที่ฉัน มาระบายทุกคืน
ก็มันไม่มีใครจริงๆ ก็มันไม่มีใครจริงๆ
เสียงเพลงที่เล่นวนอยู่นั้น
ขอโทษหากต้องฟังอีกสักครั้ง
กลบความเหงาที่ดัง
อยู่ข้างในหัวใจ
ก็ไม่มีเสียงใคร
อยู่เคียงข้างกันสักที
*
หรือจะต้องรอให้นับก้อนหิน และทรายทั้งทะเล
ให้ครบ จึงจะเจอคนนั้น
ต่อให้มันนาน กี่เดือน กี่ปี ก็ยินดีเฝ้ารอ
แค่เพียงเท่านั้นที่ขอ แค่ใครคนหนึ่ง
หมอนข้าง เสื้อคลุม และผ้าห่ม
ขอโทษที่เผลอไปกอดไว้
ต้องมาซับน้ำตา ให้ฉันอีกเท่าไร
จึงจะมีคนข้างใน อ้อมกอดกันสักที
(*)
ฤดูฝนเมื่อไหร่
ร่มนับร้อยของฉัน
จะไปบังให้เธอผู้เดียว
มีเป็นล้านเพลงรักจะร้องให้ฟัง
ขอให้ฉันได้รู้สักครั้ง ว่าคนนั้น
ที่มองตากัน ตอนที่ร้องให้ฟังนั้นอยู่ไหน
(*)
