สิขอไขบทชี้ เรื่องลีลาวดีนางน้องศรีสง่า
ผู้บูชาฮักมั่น เนื้อแท้กว่าสิ่งดั๋ย
คราวเมื่อได้ลูกจ้างนามชื่อเรวัตตะ
ตอนมาเป็นคนสวนอยู่สาวัตถีพี้
จังได้มีใจมั่นสัญญากันครั้งหนึ่ง
มอบความรักลึกซึ่งเอาใว้แมนต่อกัน
แต่กำแพงกีดกั้นแม่นางบ่เห็นดี
ด่าเสียดสีเรวัต ว่าจัณฑาลไท้
ความเสียใจในคราวนั้น
แสนกระสันกั้นสวาท
อำนาจความรักนี้
เหนือแท้กว่าสิ่งดั๋ย
ชาตินี้ขั้นบ่ได้ย่านอกหมุ่นพังเพ
เรวัตตะคนเดียวผู้ชายในโลก
จังได้ตรมใจโศกตายไปเกิดใหม่
จำความหลังเก่าได้นางไท้แอ่ววอน
ย้อนอดีตชาติพุ้นมาเหล่าให้คนฟัง
ยังติดใจเรวัตผู้เป็นแฟนเค้า
อยากสิไปหาเจ้าถามดูลองเบิ่ง
ละเทิ่งอยากพ้อโอ่ยพบหน้า
อยู่ใสน้อพี่เอ้ย
เอ่ยปากถามไปเรื่อยไผฮู้แหน่เรวัตตตะ
เดี๋ยวนี้เลาเป็นพระอยู่อารามกว้าง
ออกติดตามไปจนพ้อพนมมือก้มกราบ
บอกว่าหลวงพี่ขาบอกว่าหลวงพี่ค่า
จำได้บ่น้อ
ชาติก่อนน้อฉันชื่อว่าลาวดี
หลวงพี่คือเรวัตแน่นอนจริงนั้น
ความสัมพันธ์ย่ทันสิ้นกินใจบ่ลืมง่าย
ตายจนเกิดชาตินี้มีเจ้าผู้เดียว
ฟังสำนวนเว้าเกี้ยวเรื่องเก่าชวนสดับ
เรวัตทั้งยอมรับแมนลาวดีแท้
กระแสสำนวนเว้าขันเอาอ้อนออด
ให้พี่ถอดผ้าเปลื้องเหลืองนั้นไปแต่งงาน
เรวัตฟังใจสะท้านคือสิบ่หวังดี
ว่าโอ่เด้สีกาซ่างจาแนวนั้น
จึงได้หันหลังให้ตัดใจบ่ายเบี่ยง
หูได้ยินแต่เสียงลาวดีฮ้องไห้
ขอร้อง…แมนแอ่ววอน
