ในมุมเดิมนั้น ลมโชยแผ่วเบา
เงานี้เลือนลาง เฝ้ารอใครเขา
ภาพความปวดร้าว วนในใจเรา
ทุกค่ำเช้า... กรีดแทงไม่จางไป
เสียงกระซิบสั่ง ย้ำเตือนวันนั้น
โมงยามแห่งฝัน ที่มันแหลกสลายพลัน
ความเยือกเย็นนี้ ที่มันผูกพัน
ความทุกข์ซ้ำนั้น... ฉุดรั้งทุกที
ภาพวันนั้น... ณ ที่เดิม... วนเวียนอยู่ตรงที่
เสี้ยวนาที... ที่สิ้นใจ... เกิดซ้ำลงตรงนี้
ความมืดมิด... ปกคลุมนาน... เกินกว่าเป็นปีๆ
รอเพียงใครสักคน เข้าใจความทรมานนี้
ปลดปล่อยฉันที... จากฝันร้ายไม่รู้จบ
วันคืนเคลื่อนผ่าน กี่กาลผันเปลี่ยน
ไอหมอกความหลัง จำฝังวนเวียน
ความเจ็บช้ำนั้น ยังคงขีดเขียน
เป็นดั่งหนามเสี้ยน... บาดแผลในใจ
เสียงหัวใจร่ำ มันพร่ำเรียกหา
ใครสักคนนะ ที่มองด้วยสายตา
สัมผัสความจริง ที่มันเกินกว่า
จะเยียวยา... ด้วยตัวเองลำพัง
ภาพวันนั้น... ณ ที่เดิม... วนเวียนอยู่ตรงที่
เสี้ยวนาที... ที่สิ้นใจ... เกิดซ้ำลงตรงนี้
ความมืดมิด... ปกคลุมนาน... เกินกว่าเป็นปีๆ
รอเพียงใครสักคน เข้าใจความทรมานนี้
ปลดปล่อยฉันที... จากฝันร้ายไม่รู้จบ
หากใครสักคน เพียงมองเห็นฉัน
หยุดเวลาไว้ ณ วินาทีนั้น
คำว่า "เข้าใจ" เพียงคำสั้นๆ
ทลายกำแพงนั้น... ที่กักขัง... มาเนิ่นนาน
ภาพวันนั้น... ณ ที่เดิม... วนเวียนอยู่ตรงที่
สี้ยวนาที... ที่สิ้นใจ... เกิดซ้ำลงตรงนี้
ความมืดมิด... ปกคลุมนาน... เกินกว่าเป็นปีๆ
รอเพียงใครสักคน เข้าใจความทรมานนี้
ปลดปล่อยฉันที... จากฝันร้ายไม่รู้จบ
เสียงลมพัดโหยหวน
ที่ตรงนั้น... ยังรออยู่...
ใครสักคน... รับรู้... ที...
ทรมาน... เหลือเกิน...
