โอ้ไยตื่นขึ้นมา ท่ามกลางดอกไม้บาน
ได้ยินท่วงทำนองหวาน
พลันกะพริบตาได้พาน ได้พบ ได้เจอ
คนที่ฉันรอ
ที่เธอปรารถนา ไม่ว่าเป็นสิ่งใด
อย่างไร...จะไขว่และคว้าเอามา ให้เธอ
แค่ขอให้ลองวางใจ
หากขอหวัง เป็นเพียงฉันได้ไหม...
ดั่งของขวัญ ที่สองเราให้กัน
ดั่งสายสัมพันธ์ปลอบโยน และกล่อมประโลม
ดั่งม่านฝัน ช่วยกันลมหนาว
บรรเทาภาระทุกสิ่ง
จะขอกุมมือเผชิญเส้นทาง
จะขอเคียงข้าง ตราบนาน
ไม่ปล่อยเธอไป
อยู่ตรงนั้น ไม่ห่างกันไกล
ดั่งฝันที่รอชั่วกาล
คำหวานเอย ช่างเปรยง่ายดาย
แต่ใจฉัน หวังให้เป็นจริง
แค่สองเรา ก็เป็นทุกสิ่ง
ที่ฉันต้องการ
จะเป็นแก้วแหวนจินดา
ผกานับร้อยนับพัน
ของขวัญ…
ถ้าดึงดันจะหา
ไม่ต้องคอยเอื้อมคว้า
เพียงเธอตรงหน้าก็พอ
หากขอหวัง เป็นเพียงเธอได้ไหม…
ดั่งของขวัญ ที่สองเราให้กัน
ดั่งสายสัมพันธ์ปลอบโยน และกล่อมประโลม
ดั่งม่านฝัน ช่วยกันลมหนาว
บรรเทาภาระทุกสิ่ง
จะขอกุมมือเผชิญเส้นทาง
จะขอเคียงข้าง ตราบนาน
ไม่ปล่อยเธอไป
อยู่ตรงนั้น ไม่ห่างกันไกล
ดั่งฝันที่รอชั่วกาล
หากเป็นเรา จะขอหวังได้ไหม...
ถ้าหากเรื่องราวไม่เป็นเช่นนั้น (มันก็คงจะเปลี่ยน)
ม่านฝันที่เราถักทอด้วยกัน (เพียงแค่เดินร่วมกัน)
ยังคงงดงามเหมือนหมู่ดารา (เหมือนเหล่า...)
ที่คอยส่องแสง (ดาราส่องแสง)
จะขอกุมมือ เผชิญเส้นทาง
จะขอเคียงข้างตราบนาน
ไม่ปล่อยเธอไป
และอยู่ตรงนั้น ไม่ห่างกันไกล (ที่ตรงนั้น)
ดั่งวาดฝันไว้
