ยาม เมื่อเราเจอกัน
เธอสบตาฉัน เหมือนหนึ่งทักทาย
ทำ ให้ใจฉันหาย รู้สึก คล้าย.คล้าย
ฉันมี ปมด้อย
เรา ต้องจากกันไกล
เราต่างเศร้าใจ เราต่างหลงคอย
เป็น ด้วยบุญ.ฉันน้อย
จึงปล่อยเธอคอย จนสายเกินไป
เจอะกันครั้งนี้ ฉันมี.ความเศร้า ฤทัย
ข่มอยู่.ภายใน หมดทาง.เผยใจ
ให้เธอ.ได้เห็น
ได้ แต่มองตากัน
เธอสบตาฉัน ฉันก็คิดเป็น
ตา ไม่อาจซ่อนเร้น ทุกสิ่ง.ที่เห็น
นั่นแหละ หัวใจ
เจอะกันครั้งนี้ ฉันมี.ความเศร้า ฤทัย
ข่มอยู่.ภายใน หมดทาง.เผยใจ
ให้เธอ.ได้เห็น
ได้ แต่มองตากัน
เธอสบตาฉัน ฉันก็คิดเป็น
ตา ไม่อาจซ่อนเร้น ทุกสิ่ง.ที่เห็น
นั่นแหละ หัวใจ
