เสียงรถทัวร์บอกเวลา
ว่าถึงเวลาเธอต้องไป
ฝุ่นถนนลอยคลุ้งมา
ฉันเลยโกหกเรื่องน้ำตา
ที่ไหลออกมา เป็นเพราะฝุ่น
ฉันจับมือเธอไว้ก่อนลา
ผูกฝ้ายที่แขนเธอพร้อมน้ำตา
มันไม่ใช่ของขลัง แต่มันแทนคำสัญญา
ที่ฉันอยากฝากเธอเอาไว้ และขอ
ขอให้เธอยังคิดถึงกัน ไม่ว่าเมื่อใด
ขอให้ใจของเรายังผูกกันไว้ ไม่คลาย
แม้ว่าเราจะห่างกันไป ไกลแสนไกล
แต่ฝ้ายผูกแขนจะคอยผูกใจ ไว้คือเก่า
อ้ายสิขอผูกน้องผู้เดียว
บ่ให้ไผเข้ามาข้องเกี่ยว
หนุ่มภูไท ขอสัญญา
บ่มีคาถาได๋ดอกหนา
มีแต่ฝ้ายผูกแขนและภาวนา
ขอให้เธอยังคิดถึงกัน ไม่ว่าเมื่อใด
ขอให้ใจของเรายังผูกกันไว้ ไม่คลาย
แม้ว่าเราจะห่างกันไป ไกลแสนไกล
แต่ฝ้ายผูกแขนจะคอยผูกใจ
ขอให้เธอยังคิดถึงกัน ไม่ว่าเมื่อใด
ขอให้ใจของเรายังผูกกันไว้ ไม่คลาย
แม้ว่าเราจะห่างกันไป ไกลแสนไกล
แต่ฝ้ายผูกแขนจะคอยผูกใจ ไว้คือเก่า
