วายุพัดโชยโชน กาย ใจ
และสายฟ้าคำราม
บุษบาสีทองจ้องมองบอกทาง หรือชวนข้าหลงตาม
ใจก็ลอยออกไป ไปอยู่แห่งไหน ทิศใดเจ้านาง
บอกข้าที ว่าใจนี้ควรหยุดฝัน
ยังถวิลหาเธอผู้เดียวในใจ ร่ำไปบอกใจพอที
ใครคนนั้นเฉยเมย ละเลยไปแล้ว สั่งใจเอาแต่พอดี
กายนั้นขอให้หยุด แต่ใจคู่นี้ไม่ฟังสักที
บอกกับใจสักเดือนและวัน ต้องลืมเธอ
แต่ฉัน…
ก่อนดาราหวนคืน วอนจันทร์โปรดเฉลย
หากเป็นเพียงฝันไปขอเพียงได้มองเอ๋ย
มองดวงดาวที่พราวงดงาม
ร้อยเรียงรอยยิ้ม ข้อความ
เป็นดั่งกลอนบอกรักทุกยาม ฝากไป
ดังติดในห้วงอารมณ์หนึ่งในใจนี้ ไม่ขอเอื้อนเอ่ย
มา
เคยได้หวังจะครอง กล่าวเลยใยเจ้าช่างงาม
เลิศนักหนา
ดวงฤทัยเป็นสุข ครั้นผมได้มองคุณเพียงพริบตา
เหตุไฉนใจวอนนภาอย่างนั้น เจ้าเอ้ย
ฝากฟากฟ้าอรุณเหน็บหนาว ให้เธอได้เย็นฤทัยได้ไหม
ฝากดวงแสงรำไร ส่องทางให้คุณได้ตามประสงค์เลย
ใจคุณปราถนาสิ่งใด แต่คงจะไม่ใช่ผมเลย
ใจก็เลยร้อยเรียงเป็นบทเพลง
คำหวาน
