เหมือนเวลานั้นอยู่ข้างฉัน แต่เวลานั้นอยู่ข้างคุณมาก่อน
ใช้ชีวิตไปอย่างใจฝัน ผ่านพ้นดนดันในวัยอันกระฉ่อน
ด้วยใจร้อนแรง ร้าวตะวันเเดง
ฉันจำใจออกจากบ้านมา แม้ไม่รู้ชะตาและค่ารถมันแพง
มันยังจนยังเหนื่อยยังฝัน กี่หมื่นร้อยพันคนเขาขันแข่ง
แต่ใจซื่อตรง ฉันอยากแสดง
ใครจะรู้พรุ่งนี้เป็นหรือตาย รู้และฉันต้องรู้ให้ได้
จึงรอเวลา มาอยู่ข้างเรา
ทุกๆวินาทีเปลี่ยนผัน คุณแต่งเติมโลกนั้นด้วยความแจ่มแจ้ง
เมื่อรุ่งเช้าคุณตื่นจากฝัน และวายแก้วนั้นกำลังเหือดแห้ง
แต่ความซื่อตรง รู้อยู่ในเพลง
ฉันจะไปตามทางที่ใจใฝ่ฝัน ทางเดียวกันนั้นคุณเคยเติมแต่ง
มีคนเดินรายอยู่กับคุณ นั่นคนเกื้อหนุนนี่คนสาปเเช่ง
ทางที่คุณไป ฉันก็เพิ่งเคยได้เห็น
ใครจะรู้พรุ่งนี้เป็นหรือตาย รู้และฉันต้องรู้ให้ได้
จึงรอเวลา...
ใครจะรู้พรุ่งนี้เป็นหรือตาย รู้และฉันต้องรู้ให้ได้
ฉันจึงแต่งเพลงนี้ใหม่ ให้ยืนยง ให้คุณยืนยง
ให้ยืนยง ให้คุณยืนยง
