ท้องฟ้าที่เคยมองว่าสดใส
เพื่อนฝูงสนิทค่อยค่อยเลือนหาย
ฉันสิ้นยินดีไม่ว่าสิ่งไหน
ฉันไม่เข้าใจ ทำไงจะหาย
*ฉันเคยสุขกับอาหาร แต่วันนี้ยากจะกลืน
ฉันเคยอุ่นแต่วันนี้กอดตัวเองก็ยังหนาว
ฉันเคยหลอกหัวเราะแต่มันเกินพยายาม
ฉันไม่ไหว
***ฉันเริ่มไม่แน่ใจ ว่ามีใครรักฉันไหม
ฉันคิดทบทวนอยู่ ว่าเราควรอยู่ตรงไหน
หรือคนไม่เคยเปลี่ยน
แต่ตัวฉันไม่อาจจะเข้าใจ
เราเปลี่ยนไป
หรือโลกใบนี้ไม่ใช่ของเราเลย
ฉันเริ่มไม่รู้ต้องทำสิ่งไหน
แกล้งยิ้มแต่ใจของฉันสลาย
สวมชุดที่มีให้ดูสดใส
เพื่อซ่อนความเจ็บที่ไม่เคยหาย
*ฉันเคยสุขกับอาหาร แต่วันนี้ยากจะกลืน
ฉันเคยอุ่นแต่วันนี้กอดตัวเองก็ยังหนาว
ฉันเคยหลอกหัวเราะแต่มันเกินพยายาม
ฉันไม่ไหว
***ฉันเริ่มไม่แน่ใจ ว่ามีใครรักฉันไหม
ฉันคิดทบทวนอยู่ ว่าเราควรอยู่ตรงไหน
หรือคนไม่เคยเปลี่ยน
แต่ตัวฉันไม่อาจจะเข้าใจ
เราเปลี่ยนไป
หรือโลกใบนี้ไม่ใช่ของเราเลย
**เท้าฉันยังเดินเดินไปแต่ว่าใจว่างเปล่า
ทุกๆเรื่องราวผ่านมาไม่อาจหาความหมาย
ทุกเช้าที่ตื่น ลืมตาเราทำเพื่ออะไร
แทบไม่ไหว
***ฉันเริ่มไม่แน่ใจ ว่ามีใครรักฉันไหม
ฉันคิดทบทวนอยู่ ว่าเราควรอยู่ตรงไหน
หรือคนไม่เคยเปลี่ยน
แต่ตัวฉันไม่อาจจะเข้าใจ
เราเปลี่ยนไป
***ฉันเริ่มไม่แน่ใจ ว่ามีใครรักฉันไหม
ฉันคิดทบทวนอยู่ ว่าเราควรอยู่ตรงไหน
หรือคนไม่เคยเปลี่ยน
แต่ตัวฉันไม่อาจจะเข้าใจ
เราเปลี่ยนไป
หรือโลกใบนี้ไม่ใช่ของเราเลย
