ที่ฉันได้เอาหัวใจไปฝากกับเธอไว้
เธอจะโยนทิ้งไปเหมือนใคร ๆ ที่เขาทำมั้ย
ก็ฉันเสียใจทุก ๆ ครั้งที่ใครจากไป
วันนี้จะเป็นเหมือนก่อนมั้ย
ถ้าหากว่าวันนี้ฉันไม่ไหว
แล้วใครจะไหวล่ะ
แรก ๆ เธอบอกจะอยู่แล้ววันนี้เธอไปไหนน่ะ
ตอนนี้เธอคงสบายดีและมีความสุขใช่ไหมล่ะ
เอาเลยถ้าหากคิดว่าเธอไหว
ฉันคิดว่าฉันไม่ไหวว่ะ
ตอนนี้ฉันยอมและฉันไม่เคยจะคิดสู้
ความรู้สึกที่ตายไปแล้วฉันก็ไม่เคยจะคิดกู้
น้ำตาทุกหยดของฉันมักถูกปรากฏบน tissue
นี่ก็เลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันโครตเกลียดชีวิตคู่
และแล้วชีวิตที่เหลือของฉันก็ได้เดินทางมาหยุดที่
ความรู้สึกคาราคาซังที่มันมิอาจมีจุดสิ้น
คมหนามที่ชื่อความรักมันคงไม่เคยจะหยุดทิ่ม
จากที่ฉันเคยเป็นคนสดใสตอนนี้ทุกอย่างกลับหยุดนิ่ง
ฉันสะดุดกลิ้งจนแทบไม่มีเวลาคิด
ฉันกลายเป็นคนที่นอนไม่หลับรู้มั้ยมันทรมานชิบ
และเพื่อนของฉันก็คือพระจันทร์ และก็พระอาทิตย์
ใครว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม
แต่สำหรับฉันคือยาพิษ
ที่ฉันได้เอาหัวใจไปฝากกับเธอไว้
เธอจะโยนทิ้งไปเหมือนใคร ๆ ที่เขาทำมั้ย
ก็ฉันเสียใจทุก ๆ ครั้งที่ใครจากไป
วันนี้จะเป็นเหมือนก่อนมั้ย
ทุกอย่างที่เธอเคยเป็น เธอเองก็รู้ฉันรับได้
แต่ทำไมทิ้งฉันไปซะงั้น รู้มั้ยว่ามันโครตมักง่าย
และไม่ว่าสิ่งของหรือเสื้อผ้าทุกชิ้น
ที่ฉันนั้นเคยนั่งพับให้
จากคนอย่างฉันที่ทำไม่เป็น
จนวันนี้ฉันนั้นพับได้
และเธอก็รู้ฉันรักใครแล้ว แน่นอนฉันมักใคร่
อยากรู้มั้ยเธอโกหกกี่รอบ
เดี๋ยวฉันจะนับให้
ฉันให้อภัยเธอหมดทุกอย่าง
แต่มันอาจยังไม่ชัด ใช่
แต่นั่นคือรักทั้งหมดที่มีเท่าที่ตัวฉันจะรักได้
นี่คือฉันเวอร์ชันที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็น
ใจฉันเย็นเท่าที่จะเย็น
ฉันเกลียดตอนฉันที่เป็นบ้า
น้ำตาเต็มหน้าเข้าที่ประเด็น
เธอเลยได้เป็นสิ่งที่จะเป็น
น้ำหยดจากตาลงที่กางเกง
จากนั้นฉันพังทุกอย่างในห้อง
ฉันเตะทุกอย่างเก้าอี้กระเด็น
หมัดข้างขวาฉันฝังผนัง
มองเลือดจากหมัดตอนที่ละเลง
เธอไม่เคยมองฉันมีชีวิต
เธอมองฉันเป็นเพียงซีกมะเร็ง
ที่พร้อมจะตัดกันทุกเวลา
และรบกวนเธอเอามามีดมาเล็ม
คงดีกว่าฆ่าฉันให้ตาย
ฉันคงสบายกว่าที่จะเป็น
จะมีคนๆนึง
ที่เขาทำให้เราแตกสลาย
คล้ายว่าตายทั้งเป็น
และไม่อาจทำ
ให้หัวใจรักใครอีก
ถ้าวันนี้ฉันยังเป็นอยู่แบบนี้
ที่ฉันได้เอาหัวใจไปฝากกับเธอไว้
เธอจะโยนทิ้งไปเหมือนใคร ๆ ที่เขาทำมั้ย
ก็ฉันเสียใจทุก ๆ ครั้งที่ใครจากไป
วันนี้จะเป็นเหมือนก่อนมั้ย
ฉันผิดเองแหละที่ในทุกครั้งไม่ยอมหลบ
เลยต้องมาเสียใจซ้ำ ๆ
ไม่รู้กี่ครั้งไม่ยอมหมด
ไอตัวตนอยู่บนเตียงผ้าห่มหนึ่งผืนที่นอนกก
ก็ในเมื่อนิทานมีกาลครั้ง
แน่นอนมันต้องมีตอนจบ
และเธอกับฉันได้ครองบท
ที่ฉันได้เอาหัวใจไปฝากกับเธอไว้
เธอจะโยนทิ้งไปเหมือนใคร ๆ ที่เขาทำมั้ย
ก็ฉันเสียใจทุก ๆ ครั้งที่ใครจากไป
วันนี้จะเป็นเหมือนก่อนมั้ย
