ครบรอบวันที่เราเลิกลา
เกือบลืมว่าเคยเสียน้ำตา
แม้ความรู้สึกเดิมจะย้อนกลับมา
แต่ก็รู้ดีว่าฉันควรต้องตัดใจ
ในยามที่ตะวันลับฟ้า
ความรักก็มลายลับตา
เหมือนฉันนอนหลับโดยไม่ได้หลับตา
หลุดจากห้วงนิทราฉันรู้ต้องกลับไป
กลับไปกอดตัวเอง.. ปลอบใจตัวเอง...
บอกตัวเองว่าอย่ากังวล จงมีชีวิต
เพื่อวันใหม่.. เพื่อรอยยิ้ม…
ผ่านมาตั้งเนิ่นนาน
ความทรงจำยังคงยังคงเหมือนวันเก่า
อาจเป็นเพราะฉันเผลอ
มีอารมณ์ละเมอพร่ำเพ้อเหมือนคนเหงา
ไม่ได้เจอหน้ากัน
เธอจะคิดถึงคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า?
อยากพูดคุยเรื่องราว
ที่ใครใครได้ฟังก็หาว่าขบขัน
หากพิจารณา
เหตุที่ความสัมพันธ์ของเราไม่เหมือนเก่า
เป็นเพราะเจตนา
องค์รวมความสำคัญของฉันไม่เท่าเขา
เปรียบดังแสงตะวัน
ถูกดวงจันทร์คั่นกลางขวางบังจนเป็นเงา
ต่อให้เพียงชั่วคราว
แต่เพียงพอจะทำให้รักเราจบกัน
ความจริงที่ต้องเผชิญ
มันยากเกินทนไหว
แม้ว่าฉันต้องการเธอมากเท่าไร
ฉันก็คงต้องทำได้เพียงแค่ต้องกลับไป
กลับไปกอดตัวเอง.. ปลอบใจตัวเอง...
บอกตัวเองว่าอย่ากังวล จงมีชีวิต
เพื่อวันใหม่.. เพื่อรอยยิ้ม
เพื่อวันใหม่
เพื่อรอยยิ้ม…
ของเรา..
