กูใช้ชีวิตแต่กลางคืน Ah กูออกล่ากันบางคืน Ah
มึงอย่ามาขว้างทางปืน Ah รับรองถ้าโดนเข้าไปมึงไม่มีทางทางยืน
บางคืนก็ร้านเหล้า บางคืนอยู่ Night club
ออกมาล่าแบงค์ บางคืนก็ไม่กลับ
ภูเก็ต เชียงใหม่ อุบล ขอนแก่น
เมื่อก่อนตอนผิดกฎหมาย ก็ยังมีคนให้ขอแบ่ง
แต่ที่นี้มันกรุงเทพเว้ย กูเรียนโรงเรียนวัด
กูไม่ได้โตที่ต่างประเทศโว้ย เพลงกูมันเลยมีความเป็นเอกเทศเว้ย
เพลงบางคนกูฟังแล้วมันน่าสมเพชเว้ย
หลายคนมาขอกู Featuring
แต่คงต้องปฏิเสธก็เพราะกู Need feeling ah
บางคนก็มองแต่ธุรกิจ ทำไมกูรู้สึกว่าพวกมึงทุกตัวแม่งทุจริต Ah
แต่ที่กูทำมันคือศิลปะ คนธรรมดากูไม่ใช่สิทธัตถะ
จะเอาอะไรมากมายกับกูนักอ่ะ
อย่าสะเออะให้มาก ถ้ามึงไม่ใช่ญาติ
กูเล็งอะไรกูไม่เคยปล่อยให้พลาด
ตามฝันมาไกล กูคงไม่ปล่อยให้คลาด
ใครที่เหี้*กับมึง มึงก็แค่อย่าให้ค่า
บอกเด็กๆ เสมอมึงยังมีฝันให้วาด
Welcome to มหานคร ทุกคนที่ฟังก็ขอให้พระคุ้มครอง
ที่นี้ร้านเราเปิดทุกตอน 24 ชั่วโมงไม่ต้องหลับต้องนอน
บางคนก็เมา นอนอยู่หน้าผับ บางทีผมไป Chow บางที Sugar club
มันก็เป็นแสงสีของค่ำคืน แต่ออกมาปาร์ตี้ถ้าเกิดว่าใจมึงยังคงกล้ำกลืน AH
สับสน วุ่นวาย ไปกับแสงของเมืองใหญ่
อ่อนล้า เท่าไร แต่ก็ยังลุกขึ้นมาใหม่
ก็มีผิดหวังเศร้าใจ แต่มันก็เรื่องทั่วๆ ไป
จะเจ็บกี่ครั้งก็ยังไม่พอ
I can do this till the morning
ให้รู้ว่าใครน่ะของจริง
Check one check two ah
กูไม่เดินแรง แต่กูเดินนาน
มึงมาเดินเล่น แต่กูมาเดินงาน
ให้มึงเดินนำ มึงมาเดินตาม
ไม่รู้เสียใครไปบ้างระหว่างทางที่กูเดินทาง
คนที่ยังอยู่นี้อ่ะของจริง นี้กูทำเพลงขายไม่ได้ทำของกิน
มันต้องใช้เวลา และความคิดสร้างสรรค์
กูแค่เด็กธรรมดา ที่มีความคิดวาดฝัน
กูซื้อบ้านซื้อรถ กูซื้อด้วยเงินสด
ต้องวางแผนการเงินมึงอย่าให้เงินหมด
เงินกูสะอาดเว้ยไม่ใช่เงินสกปรก เวลากูเดินขึ้นเวทีมึงควรจะเดินหลบ
เพราะถ้ามึงไม่หลบ เดียวมึงได้จบที่พี่ป้อม
เดี๋ยวเขาได้ส่งมึงไปซ่อมอ่ะ ทำมึงหัวหดจนต้องหลบไปอยู่ในห้อง
จับมึงเลิกแดกโปรเลิกแดกใบกระท่อม
จะอยู่ในเมืองใหญ่มึงต้องแข่งขัน
ต้องทำให้ดีกว่าใครไอ้สัสต้องแข่งขัน
แล้วมันจะเป็นมึงหรือกูก็ลองมาเสี่ยงกัน
ก็ตามเกมส่วนตัว กูไม่ได้เกลียดชัง
ที่กูแร็ปมาทั้งหมดให้มึงคิดดูกันเอง
กูแค่บ่นไปเรื่อยๆ มันก็เลื้อยเป็นเพลง
กูไม่รู้ว่าทำไมมีกางเขนเต็มกางเกง
นี่ Levi's ตัวเองกับ Chrome Hearts Wallet Chain
จะมายอมแพ้อะไรเอาตอนนี้
เธอเดินมาไกลเกินกว่าจะยอม
ค่อยว่ากันใหม่เถอะ In the morning
(ฉันยังเอาใจช่วยเธออยู่)
สับสน วุ่นวาย ไปกับแสงของเมืองใหญ่
(บางครั้งแสงสีทำให้สับสน อะไรที่คิดว่าหวานแท้จริงมันก็กลับขม)
อ่อนล้า เท่าไร แต่ก็ยังลุกขึ้นมาใหม่
(มีใครไม่เคยจะผิดพลาด ไม่ว่าจะผิดน้อยหรือผิดมาก)
ก็มีผิดหวังเศร้าใจ แต่มันก็เรื่องทั่วๆ ไป
(เดี๋ยวก็สุขเดี๋ยวก็ทุกข์ เดียวก็พฤหัสบดีเดี๋ยวก็ศุกร์เดียวก็พุธ)
จะเจ็บกี่ครั้งก็ยังไม่พอ I can do this till the morning
ให้รู้ว่าใครน่ะของจริง
จะมายอมแพ้อะไรเอาตอนนี้
เธอเดินมาไกลเกินกว่าจะยอม ค่อยว่ากันใหม่เถอะ
In the morning (ฉันยังเอาใจช่วยเธออยู่)
