แผ่นดินถิ่นนี้กว้างใหญ่ยาวไกลไปสุดขอบฟ้า
มีตำนานบอกเล่ากล่าวมา จากท้องนาถึงถิ่นฐานบ้านคน
มีต้นไม้มากมายบนภูเขา มีลำน้ำทอดยาวผ่านทุ่งโล่ง
ฝูงปลาแหวกว่ายในลำประโดง นกกาโผลงจับคอนเคียง
เสียงเพลงต้นข้าวระงม ประสานประสมเสียงเพลงจากเด็กน้อย
ดำผุดดำว่ายจนบ่ายคล้อย แล้วเฝ้าคอยแม่กลับจากท้องนา
สนธยาตะวันรอนแดดอ่อนแสง นกบินโรยแรงสุดขอบฟ้า
พลบค่ำคบไต้จากชายคา ดั่งสัญญาว่ากลางคืนจะโอบคลุม
บัดนี้ผืนดินกว้างใหญ่ยาวไกลไปสุดขอบฟ้า
ต้นข้าวแห้งเฉาอยู่กลางนา นกกาจับเจ่าเหงาคาคอน
ดูป่าไม้วอดวายบนภูเขา ดูลำน้ำทอดยาวแห้งผาก
ฝูงปลากบเขียดเหลือแต่ซาก แผ่นดินทุกข์ยากไฟลุกโชน
ผู้คนทุกข์ยากปากหมอง น้ำตาไหลนองไปทุกหน
เจ็บไข้ได้ป่วยประสาจน ผลิตผลคนอื่นเขาเอาไป
ฟ้าบนฝนแล้ง ท้องนาระแหงระเหิดหาย เหลือเศษซากแห่งความตาย
ฝังไว้เป็นนิยายของแผ่นดิน
ฝังไว้เป็นนิยายของแผ่นดิน
ฝังไว้เป็นตำนานของแผ่นดิน
