ฮือ ฮื้อ
สายลมโบกโบยตามถนนคดเคี้ยวคาว
หลบทางสลัวขลาดกลัวโชยกลิ่นล้า
อืดอั้นน้ำตารันทดบาดแผลใจ
ฉากแสดงจบตอนภาพลวงเมืองมายา
ครั้งย่ำฝ่าเท้าด้วยแรงใจหนุ่มสาว
จากบ้านนอกคราวจากเพลงอ้อมไออุ่น
ทิ้งทุ่งปลายนาฝูงปลาเคยเวียนว่าย
จะสำเร็จหรือล้มเหลวได้ลองได้แลกกัน
สายลมผ่านเลยลืมถนนแปลกเหงา
ย่ำใต้แสดงหลัวหวาบกลัวกลัวตัวเอง
คราบเงาป่าปูนคราบปูนมันร่วงโรย
กลิ่นคนอ่อนแรงเจ็บล้าบาดแผลเมือง
หลายปีผ่านเลือนเวียนถนนดิบเดิม
ลมแปรหมุนเพียงเปลี่ยนใจคนเรรวน
ขาดคู่เคียงควรคู่ควรเคียงอ้อมกอด
ฉากแสดงจบตอนภาพจริงจึงเลือนลาง
The wind will pass carving many paths
Blue is the night paranoia a grows
Shadows stain the streets the concrete jungle fades
Smell the fatigue and emotional scars
หลายปีผ่านเลือนเวียนถนนดิบเดิม
ลมแปรหมุนเพียงเปลี่ยนใจคนเรรวน
ขาดคู่เคียงควรคู่ควรเคียงอ้อมกอด
ฉากแสดงบทเดิมซ้ำเติมแทบวางวาย
ฉลากแสดงจบตอนภาพจริงจึงเลือนลาง
We all die. We all born.
We all feel sad.
We all want to be at peace and happy forever.
