หินผาสยบพลันทันตา
ลำน้ำสงบเพียงวาจา
เพลิงเผาบังเกิดดังมนตรา
ฤทธาไขว่คว้าครอบครอง
แสงสีที่ส่องลวงใจคน
งามงดจนปิดตาลืมตน
คิดคดจนดิ่งดำวังวน
ผืนดินแผ่นฟ้าข้าจอง
* ทางไป ใครขวาง ประหัตประหารราญแหลก
มัวเมาลุ่มหลงจมอัตตา
ใครทน ใครทุกข์ ไม่ใส่ใจต้องยิ่งใหญ่
กรรมคนตนลิขิตเหนือผู้ใด ในแผ่นดิน
หินผาจงกลบกลืนลงพลัน
ลำน้ำระห่ำโจมโรมรัน
เพลิงเผาคือศาสตราลงทัณฑ์
ถึงวันกลับย้อนคืนคน
สรรหาแค่เปลือกกลวงลวงตา
เงาร้ายที่บ่วงกรรมนำพา
ลืมหลงในกฎเกณฑ์ธรรมา
ฝืนดินแข่งฟ้าวอดวาย
ซ้ำ (*)
(*)
