แค่เธอเอ่ยมาให้ได้รู้
สิ่งที่มันอยู่ในหัวใจ
ถ้าฉันไม่ใช่ฉันก็จะไป
อย่าให้ต้องรออย่างมีหวัง
ถ้าเธอมีใครที่ต้องการ
อย่าให้ฉันต้องทุกข์ทรมาน
*บอกใจทุกครั้ง ต้องมีสักวัน
ที่เธอจะรัก ให้ความสำคัญ
จะหลอกตัวเองอีกนานเท่าไร
ยิ่งมองไปหา เธอยิ่งห่างไกล
คงต้องยอมรับ ต้องยอมเข้าใจ
มันถึงเวลา จำใส่ใจเอาไว้
**ว่าต่อให้พยายามให้ตายสักเท่าไร
คนอย่างฉันมันไม่มีทางได้เข้าไป
ได้อยู่ข้างในใจของเธอ
เวลาได้สอนให้ฉันได้เข้าใจ
ต่อให้รักเธอมากมายสักเท่าไร
ก็แค่สายลมที่ผ่านไป
สุดท้ายคนที่ไม่ใช่
ให้ตายเธอก็ไม่เอา
Rap
มีแต่ทางออก ไม่มีทางเข้าท
ไม่มีทางสุข มีแต่ทางเศร้า
ยืนรอหน้าประตูทั้งที่รู้เธอไม่เอา
เพราะว่ากุญแจคนถือไม่ใช่เรา
ห่างกี่ก้าวก็ไม่อาจเข้าไป
พยายามให้ตายก็ไม่อาจเท่าใคร
ฉันมีค่าเหมือนแค่พรมเช็ดเท้า
วางไว้เช็ดคราบเปื้อนยามหัวใจเธอรวดร้าว
ได้แต่มองดูประตูเปิดรับใครต่อใคร
ละจินตนาการว่าตกแต่งข้างในอย่างไร
ก็ได้แต่เพียงหวังว่ามุมผนังซักเสี้ยวหัวใจ
จะมีรูปฉันประดับไว้บ้างซักใบ
**เจ็บช้ำพอแล้ว ทุ่มเทให้ไป
เก็บรักเอาไว้ ให้คนที่ต้องการ
