จากรูปที่เคยสวยงาม
ผ่านมานานคงมีบางสีที่เริ่มจาง
แต่ภาพในความทรงจำ
ต่อให้นานเรื่องราวเหล่านั้นยังชัดเจน
ห้องที่ยังคงมีไออุ่น
จากใครบางคนที่ยังเผลอร้องเรียกหา
แต่เหมือนว่าเวลาอยู่ที่เดิม จะเริ่มยังไง
ให้นาฬิกาที่หยุดเดินให้หมุนดังเดิม
* กี่พรุ่งนี้น้ำตาถึงจะหยุดไหล
จะยอมรับความจริงในวันนี้ได้
ที่ต้องไม่มีใครไม่มีใครอีกต่อไป
อีกนานไหมที่ใจจะได้เรียนรู้
ทำให้ความปวดร้าวนี้จางไป
จะอีกนานเท่าไร
จะอีกนานแค่ไหนถึงลบเลือน
เหมือนว่ายังคงมีไออุ่น
จากใครบางคนที่ตะโกนร้องเรียกหา
แต่คล้ายว่าเวลาอยู่ที่เดิม จะเริ่มยังไง
ให้นาฬิกาที่หยุดเดินให้หมุนดังเดิม
( * )
ความเสียใจสักวันต้องผ่านไป
ฝืนก้าวเดินต่อไปแม้ใจไร้เรี่ยวแรง
ยอมรับมันสักวันจะเข้าใจ
รอยน้ำตาที่ไหลสักวันจะหมดไป
