กลับมาที่ห้องด้วยความเหนื่อยล้า ผ่านทุกปัญหาที่ได้เจอ
จากห้องเล็กๆ ไม่กี่ตาราง มันดูกว้างๆ เมื่อขาดเธอ
ตึกสูงๆ ที่เห็นยิ่งมองดูยิ่งเหงา เมื่อก่อนมีเธอให้พูดให้คุย ตอนนี้นะเหลือเพียงแค่เงา
แสงไฟที่ส่องสว่างตั้งมากมาย ไม่เห็นจะสวยเหมือนดาวบนฟ้าที่พร่างพราย
เสียงดังจากเมืองที่วุ่นวายไม่เคยจะหลับ แต่ทำให้โลกของฉันนั้นมันกลับเงียบสงัด เย้
* กี่วันที่เลยผ่าน ฮู้-ฮู ก็จบตรงที่เดิม
** อยู่ที่มุมเดิม ที่ไม่เห็นใคร ได้แต่นั่งเหงาอยู่ริมระเบียง ไม่มีใครมาเคียงข้างฉันเหมือนเก่า
ที่ตรงนี้เงียบเหงาจนได้ยินเสียงหัวใจ มีแต่ตัวฉันที่ริมระเบียง
คงได้ยินก็เพียงแค่เสียงของความว่างเปล่า
ไปหาเพื่อนแล้ว Party ก็แล้ว ทำไมมันไม่ดีขึ้นสักที โทรหาคนนั้นเค้าก็ไม่รับ โทรหาคนนี้ไม่ว่างสักที
ถ้ามีเธออยู่ตรงนี้ก็คงดี จะกอดเธอไว้ไม่ให้ไปไหน ให้โลกทั้งใบนั้นมีแค่ You and me
But now I'm feeling so lonely Just me, myself and I ที่นั่งเหงาๆ ตรงระเบียง
ก้อนเมฆยังรวมตัวกันร้องไห้ให้ฉันอย่างพร้อมเพรียง วิวตึกสูงนั้นคงจะสวย ถ้ามีเธอนั่งอยู่ข้างเคียง
( * , ** , ** )
