อีกครั้ง ที่เดินออกมาตั้งไกล คราวนี้ต้องทนได้ ไม่กลับไปแน่นอน
แต่แล้ว เพียงเจอคำอ้อนวอน สุดท้ายแล้วฉันก็ใจอ่อน ให้กับรอยยิ้มเธอ
* ลืมไปเลยว่าเจ็บ ลืมไปเลยว่าโกรธ สุดท้ายก็ได้แค่โทษตัวเอง
** ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเหลือเกิน ทำไมยังเดินกลับไปที่เดิมซํ้าๆ
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำ ทำไมยอมให้เขาทำ ทำไมยังโง่ซํ้า ๆ (ทำไม ทำไม)
กี่ครั้ง ที่บอกตัวเองให้พอ ชีวิตต้องไปต่อ อย่ารอเป็นของตาย
แต่แล้ว ความเข้มแข็งที่เข้าใจ หน้าตาเป็นยังไง ยังไม่เคยเห็นเลย
( * , ** )
*** ทำไมเป็นคนที่อ่อนแอเหลือเกิน ทำไมยังเดินกลับไปที่เดิม ซํ้า ๆ
ทำไมเจ็บแล้วไม่จำ ทำไมยอมให้เขาทำ ทำไมยังโง่ซํ้า ๆ ทำไม ทำไม
ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม
