เนื้อเพลง ความโดดเดี่ยวและโสมม LIELIFE
ความโดดเดี่ยว มันทำให้กูโดดเด่น
กูแค่อยากจะเป็นตัวเอง กูไม่ได้อยากจะเป็นมึง
บันทึกความรู้สึก เอามาใส่เต็มเพลง
แค่ต้องสู้กับตัวเอง ก็ยากเย็นเต็มกลืน
อยู่กับโรคร้าย ที่ทำให้กูทรมาน
ทุกๆ วันต้องพยายาม ไม่ให้ตัวเองซึม
เรื่องของพวกมึง ถ้าเกิดว่ามึงไม่อิน
เพราะสุดท้ายเพลงนี้ ก็เป็นแค่เพลงเพลงนึง
ระบายความรู้สึก ใส่ในเพลงที่กูเขียน
เจอกับความสูญเสีย ที่ยังไม่ทันเตรียมใจ
ทนกับทุกสิ่ง อยากจะทิ้งไปทุกอย่าง
กับเรื่องราวที่กูผ่าน ทำกูเจ็บเจียนตาย
เริ่มจากติดลบ ไม่ได้เริ่มมาศูนย์
อยากจะปีนขึ้นจากหลุม ที่มีแต่กลิ่นซากศพ
หมาจนตรอก ไม่เหมือนลูกไก่ในกำมือ
อย่าบีบให้กูต้องใช้ปืน อย่าคิดว่ากูไม่กล้ากด
ความอดทน มันมีขีดจำกัด
กูเป็นคนไม่สัตว์ มึงอย่ากวนส้นตีน
ทุกปัญหา และเรื่องราวร้าย
ที่กูผ่านมันไปได้ ไม่ใช่เพราะกูโชคดี
เพราะชีวิตจริง มันยิ่งกว่าเพลงที่เขียน
เจอแต่เรื่องเหี้ยๆ ที่มันเข้ามาไม่พัก
ช่างหัวพวกมึง ว่าจะมองยังไง
เพราะว่ากูไม่ได้สนใจ ว่าใครจะรักไม่รัก
ไม่ได้เป็นเหยี่ยว ที่บินสูงในฝูงหงษ์
กูเป็นแค่นกหลงฝูง ที่พยายามจะออกบิน
และอีกหนึ่งสิ่ง ที่มึงควรจำไว้
ไม่ใช้ทุกอย่างจะแดกได้ กูเลยต้องเลือกก่อนกิน
กี่มรสุม ที่กูต้องผ่านมันไป
สุดท้ายก็เจอเรื่องร้าย เรื่องใหม่เข้ามาอีก
ทั้งๆ ที่กู เคยเป็นเด็กที่สดใส
แต่ตอนนี้มันได้ตายกลายเป็นแค่ในอดีต
ทั้งๆ ที่กู เคยเป็นที่เด็ก สนาม
มองดูทุกอย่างช่างสดใส และโลกใบนี้ช่างสวยงาม
ก่อนที่กูจะโต ก่อนที่จะรู้ว่าทุกอย่างๆ
ว่าสิ่งที่และคิดที่ฝัน กับความโลกความจริงมันสวนทาง
โคตรตลกเลยไอ้ Sus
ค่อยๆเรียนรู้แบบไม่มีทางเลี่ยง
คนทุกคน แม่งก็เหี้ย เหมือนกันหมดเลยไอ้ Sus
โลกแห่งสีสัน กลายเป็นสีดำเทา
ไม่เคยจะมีสีขาว อยู่จริงๆหรอกไอ้สัส
ทำร้ายตัวเอง และเก็บตัวอยู่ในห้อง
ทุกๆคนก็ดูถูก คนอย่างกูไปไม่รอด
ไม่อยากคิดมาก ไม่อยากมีหรอกสติ
ได้แค่นั่งสูบบุหรี่ พร้อมกับน้ำใบกระท่อม
กูไม่อยากหวัง ว่าให้ใครจะมาชอบ
ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากออกไปข้างนอก
ไม่อยากจะเศร้า และไม่อยากที่จะร้อง
ใจลึกๆ ก็อยากตาย แต่ทำไมกูยังรอด
ทนทรมาน อยู่ความโสมม
มีชีวิตที่ต่ำตม และคงไม่มีทางขึ้น
ถูกกลืนกิน จนแทบไม่เหลือวิญญาณ
แสงสว่างที่เลือนลาง จมลงในความมืด
ยืนมองกระจก แล้วยิ่งเกลียดตัวเอง
มองเห็นสิ่งที่กูเป็น เหมือนกับสัตว์เดรัจฉาน
บางทีก็กลัว วันที่ตัวแพ้ใจ
ถ้ากูกดลั่นไก คงไม่ได้ไปหรอกสวรรค์
พบเพื่อเพียงผ่าน จดจำและจากลา
เพื่อแลกกับเงิน กูเองก็พร้อม จะทำทุกอย่าง
ถึงแม้ว่ากูไม่อยากทำ กัดฟัน
ศรัทธามันแดกไม่ได้ ทำไมไม่รู้จักจำ
บางคนก็เกลียดกู ทั้งที่ไม่รู้จักกัน
เดินมาด้วยตัวเอง เพราะไม่มีใครอยากดัน
กูทำเพลงมา4 ปี แต่ไม่มีใครอยากฟัง
กูประคับประคอง ไม่ให้สติของกูเตลิด
ต้องเก็บอารมณ์ไม่ให้ระเบิด กูพยายามหลับตา
ผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง มาด้วยตัวเอง
ไม่เคยมีใคร ที่จะมาบอก
ไม่เคยมีใคร ที่จะมาแคร๋
ว่าหัวจะแตก หรือแค่ถลอก
มันคงจะมี แค่ความโดดเดียว
เป็นเพื่อนคนเดียว กูมาตลอด
บอกไว้กับตัวเอง ทำตัวให้ชิน
ต่อให้ไม่มี ใครเข้ามากอด
ถึงปากจะบอก ว่าไม่เป็นไร
แต่ไฟในใจ กูเริ่มจะฝ่อ
มันจะดีรึป่าว ถ้ากูจะหยุดความทรมาน
ไม่ต้องมาจมอยู่กับปัญหา ที่ไม่เคยมีทางออก
พร้อมกับความรู้สึก ที่ทำให้กูอยากมีชีวิต
มันเริ่มจะหายไปทีละนิด จนทำให้กูตายด้าน
เพลงที่กูได้ทำ เรื่องราวที่มึงไม่เคยได้ดู
ไม่เคยมีใครที่มันจะรู้ กูเสียอะไรไปบ้าง
แลกไปทั้งหมดทุกอย่าง ยอมขายวิญญาณพร้อมกับร่างกาย
และรวมไปถึงสภาพจิตใจ กูแทบไม่เหลือชิ้นดี
เพื่อจะมาเขียนเพลง เพราะว่ากูอยาก จะมีชื่อเสียง
แต่กูต้องแลก กับการสูญเสีย ทุกๆ สิ่งที่มี
บางทีกูก็ไม่รู้ ว่ากูทำเพลง เพราะกูอยากทำ
หรือเป็นเพราะว่า มีคนอยากฟัง ไม่ใช่เพราะอยากระบาย
บางทีมันก็ย้อนแย้ง อยู่ในความคิดที่วนเป็นลูป
ขนาดกูเองก็ยังไม่รู้ ว่ากูต้องการอะไร
ก่อนที่กูจะบ้า ต้องพยายามเพื่อเก็บอารมณ์
แต่ขีดจำกัดในการอดทน มันเริ่มจะพังทลาย
เหมือนว่าทุกๆคน แม่งอยากจะเห็นกูทรมาน
ทำเพลงแบบที่ พวกมึงต้องการ ไปจนกว่ากูจะตาย
ขอโทษครับหมอ ผมไม่ขอรักษา
กลัวว่าสิ่งที่สร้างมา มันจะต้องหายไป
กลัวถ้ารักษา แล้วจะไม่เหลือคนดู
ถึงแม้ความรู้สึกกู มันแทบไม่อยากหายใจ
สิ่งที่กูเป็น มันไม่มีทางเปลี่ยน
มีแต่ความเกลียดชัง ที่สะท้อนผ่านเพลง
ขายวิญญาณ ทรมานให้มึงดู
ถ้าให้มึงเป็นกู คงไม่มีใครอยากเป็น